وضعيت ناامني غذايي و ارتباط آن با سلامت جسمي و رواني سالمندان (سنندج، 1398)

سابقه و هدف: ناامني غذايي به مفهوم دسترسي محدود يا نامطمئن به غذاي كافي و سالم از نظر تغذيه‌اي يا توانايي محدود براي دستيابي به غذا از راه‌هاي مقبول اجتماعي بوده كه مي‌تواند در سلامت سالمندان تاثيرگذار باشد. هدف اين تحقيق، بررسي وضعيت ناامني غذايي و عوامل موثر بر آن و نقش آن بر سلامت جسمي و رواني در سالمندان مي‌باشد. مواد و روش ها: اين مطالعه مقطعي بر روي 550 سالمند 60 سال و بالاتر مراجعه كننده به 10 مركز بهداشتي- درماني شهر سنندج كه به صورت تصادفي خوشه‌اي انتخاب شده بودند، انجام شد. پرسشنامه‌هاي اطلاعات دموگرافيك، امنيت غذايي HAIFS (8 سوال با محدوده امتياز صفر تا 24) و سلامت عمومي Goldberg (28 سوال با 4 خرده مقياس) براي آن‌ها تكميل و بررسي گرديد. يافته‌ها: در اين مطالعه 324 سالمند زن و 224 مرد مورد بررسي قرار گرفتند كه 75/6% متاهل و 73/6% بي‌سواد بودند. يافته‌ها نشان دادند كه 59/1% (325 نفر) از سالمندان درجاتي از ناامني غذايي داشته و ناامني شديد در 62 نفر (11/3%) مشاهده گرديد. ناامني غذايي در افراد با علايم متوسط تا شديد جسماني (7/33 =OR)، اضطراب و اختلال خواب (8/63 =OR)، اختلال عملكردي (6/78 =OR)، افسردگي (21/12 =OR) و به طور كل اختلال سلامت عمومي متوسط تا شديد (11/85 =OR) به ميزان بيشتري ديده شد. همچنين ناامني غذايي در جنس زن، عدم تاهل، بي‌سوادي، زندگي تنها، درآمد پايين به ميزان بيشتري ديده شد. نتيجه‌گيري: نتايج مطالعه نشان داد كه شيوع ناامني غذايي در سالمندان سنندج قابل توجه بوده و با عواملي چون اختلال سلامت عمومي، جسماني و رواني ارتباط دارد.