اثر محافظتي تجويز داخل بيني انسولين بر عملكردهاي شناختي و نوروژنز در موش صحرايي مدل بيماري آلزايمر

ﺳﺎﺑﻘﻪ و ﻫﺪف: ﺑﯿﻤﺎري آﻟﺰاﯾﻤﺮ ﺷﺎﯾﻊﺗﺮﯾﻦ ﺑﯿﻤﺎري ﻣﺨﺮب ﻣﻐﺰي اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ اﺧﺘﻼﻻت ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﻫﻤﺮاه ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻧﻘﺶ ﻣﺤﺎﻓﻈﺘﯽ اﻧﺴﻮﻟﯿﻦ در ﻋﻤﻠﮑﺮدﻫﺎي ﺳﯿﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﯽ، ﻫﺪف از ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺮرﺳﯽ اﺛﺮ ﺗﺠﻮﯾﺰ داﺧﻞ ﺑﯿﻨﯽ اﻧﺴﻮﻟﯿﻦ ﺑﺮ اﺧﺘﻼﻻت ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ و ﻧﻮروژﻧﺰ در ﻣﻮشﻫﺎي ﺻﺤﺮاﯾﯽ ﺗﯿﻤﺎر ﺷﺪه ﺑﺎ اﺳﺘﺮﭘﺘﻮزوﺗﻮﺳﯿﻦ STZ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻮاد و روشﻫﺎ: در اﯾﻦ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺗﺠﺮﺑﯽ 32 ﺳﺮ ﻣﻮش ﺻﺤﺮاﯾﯽ ﻧﺮ ﻧﮋاد وﯾﺴﺘﺎر در 4 ﮔﺮوه 8 ﺗﺎﯾﯽ: ﮐﻨﺘﺮل، STZ ،STZ+اﻧﺴﻮﻟﯿﻦ و اﻧﺴﻮﻟﯿﻦ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺑﻨﺪي ﺷﺪﻧﺪ. ﻣﺪل آﻟﺰاﯾﻤﺮ ﺑﺎ ﺗﺰرﯾﻖ درون ﺑﻄﻨﯽmg/kg STZ 3 ؛ μl 3 در ﻫﺮ ﺑﻄﻦ اﻟﻘﺎء ﺷﺪ. دو ﻫﻔﺘﻪ ﭘﺲ از ﺗﺰرﯾﻖ STZ، ﺑﺮرﺳﯽ ﻋﻤﻠﮑﺮدﻫﺎي ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﺗﺴﺖ ﻣﺎز ﺑﻌﻼوهاي ﺷﮑﻞ ﻣﺮﺗﻔﻊ Elevated Plus Maze= EPM و آزﻣﻮن ﯾﺎدﮔﯿﺮي اﺟﺘﻨﺎﺑﯽ ﻏﯿﺮﻓﻌﺎل Passive Avoidance= PA اﻧﺠﺎم ﮔﺮﻓﺖ. ﺗﯿﻤﺎر ﺑﺎ اﻧﺴﻮﻟﯿﻦ روزاﻧﻪ IU 2؛ μl 10 در ﻫﺮ ﻣﺠﺮاي ﺑﯿﻨﯽ ﭘﺲ از ﺗﺰرﯾﻖ STZ و ﺑﻪ ﻣﺪت 14 روز ﻣﺘﻮاﻟﯽ اﻧﺠﺎم ﮔﺮﻓﺖ. ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺑﯿﺎن ژنﻫﺎي دﺧﯿﻞ در ﻧﻮروژﻧﺰ DCX ،Nestin وKi67 در ﻧﺎﺣﯿﻪ ﻫﯿﭙﻮﮐﺎﻣﭗ، ﺗﻮﺳﻂ ﺗﮑﻨﯿﮏReal-time PCR ﺑﺮرﺳﯽ ﮔﺮدﯾﺪ. ﯾﺎﻓﺘﻪﻫﺎ: STZ ﺳﺒﺐ اﻓﺰاﯾﺶ ﺣﻀﻮر در ﺑﺎزوﻫﺎي ﺑﺎز در ﻣﺮﺣﻠﻪ اﮐﺘﺴﺎب 64/5±5/24 و ﺑﻪ ﯾﺎدآوري ﺣﺎﻓﻈﻪ 60/25±5/55 ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﮔﺮوه ﮐﻨﺘﺮل 33±2/17 و 26/38±2/06 در ﺗﺴﺖ EPM ﺷﺪ ﺑﻪ ﺗﺮﺗﯿﺐ p 0/05 و p 0/01 . ﺑﻌﻼوه ﺳﺒﺐ ﮐﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮآوري ﯾﺎدﮔﯿﺮي 90 دﻗﯿﻘﻪ 6/03±77/57 و 24 ساعت 7/25±90/25 بعد از آموزش، نسبت به گروه كنترل 3/19±254/38 و 3/46±238/13 در تست PA شد ﺑﻪ ﺗﺮﺗﯿﺐ p 0/001 و p 0/05 . ﺗﯿﻤﺎر ﺑﺎ اﻧﺴﻮﻟﯿﻦ ﺳﺒﺐ ﺑﻬﺒﻮد ﭘﺎراﻣﺘﺮﻫﺎي ﻓﻮق در ﺗﺴﺖ EPM ﺑﻪ ﺗﺮﺗﯿﺐ 41/88±4/14 و 31/5±4/16 و PA ﺑﻪ ﺗﺮﺗﯿﺐ 278/88±2/32 و 218/5±2/12 ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﮔﺮوه STZ ﺷﺪ. STZ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﮐﺎﻫﺶ ﺑﯿﺎن ژن Nestin 0/46±0/04 ، DCX 0/35±0/04 وKi67 0/41±0/05 ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﮔﺮوه ﮐﻨﺘﺮل ﺑﻪ ﺗﺮﺗﯿﺐ 1±0/04 ،1/02±0/11 و 1/01±0/08 ﮔﺮدﯾﺪ ﺑﻪ ﺗﺮﺗﯿﺐ p 0/001 ،p 0/01 و p 0/001 ، در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺗﯿﻤﺎر ﺑﺎ اﻧﺴﻮﻟﯿﻦ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﯿﺎن اﯾﻦ ژنﻫﺎ را اﻓﺰاﯾﺶ دﻫﺪ ﺑﻪ ﺗﺮﺗﯿﺐ 0/87±0/09، 0/78±0/02 و p 0/05 0/69±0/08 . ﻧﺘﯿﺠﻪﮔﯿﺮي: ﻧﺘﺎﯾﺞ ﻧﺸﺎن داد ﮐﻪ اﻧﺴﻮﻟﯿﻦ ﺳﺒﺐ ﺑﻬﺒﻮد ﻋﻤﻠﮑﺮدﻫﺎي ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ و اﻓﺰاﯾﺶ ﻧﻮروژﻧﺰ در ﻣﻮشﻫﺎي ﺗﯿﻤﺎر ﺷﺪه ﺑﺎ STZ ﮔﺮدﯾﺪ، ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ اﻧﺴﻮﻟﯿﻦ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﻫﺪف درﻣﺎﻧﯽ ﻣﻮﺛﺮ در ﺑﯿﻤﺎري آﻟﺰاﯾﻤﺮ ﻣﻮرد ﺗﻮﺟﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮي ﻗﺮار ﺑﮕﯿﺮد.