ارتباط بين جابه‌جايي فوقاني ماگزيلا و تغييرات تمايل محوري ثناياي پايين پس از اتوروتيشن منديبل

سابقه و هدف: جا‌به‌جايي فوقاني ماگزيلا طي جراحي ارتوگناتيك به منظور اصلاح رشد عمودي بيش از حد آن مي‌تواند سبب چرخش منديبل در خلاف جهت عقربه‌هاي ساعت و تغييراتي در روابط فكين و اكلوژن دنداني شود. هدف از اين مطالعه تعيين ارتباط بين جا‌به‌جايي فوقاني ماگزيلا و تغييرات تمايل محوري ثناياي پايين پس از اتوروتيشن منديبل مي‌باشد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه مقطعي، 13 بيمار داراي مال اكلوژن Class II، زاويه پلن منديبل بيش از 27 درجه و دندان مولر دوم رويش يافته در فك پايين مورد بررسي قرار گرفتند. جا‌به‌جايي فوقاني ماگزيلا به ميزان 4 ميلي‌متر بر روي راديوگرافي لترال سفالومتري و مدل دنداني ماگزيلا شبيه‌سازي شد. پيش بيني ميزان اتوروتيشن منديبل بر روي راديوگرافي با در نظر گرفتن مركز كنديل به عنوان مركز چرخش و بر روي آرتيكولاتور با اندازه‌گيري ميزان چرخش بازوي فوقاني آن توسط شيب‌سنج ديجيتال بر حسب درجه صورت گرفت. با توجه به قوس چرخش مشابه، ميانگين اتوروتيشن منديبل بيانگر ميزان كاهش در Inclination ثناياي پايين مي‌باشد. يافته‌ها: ميانگين اتوروتيشن منديبل و تغييرات تمايل محوري ثناياي پايين پس از 4 ميلي‌متر جا‌به‌جايي فوقاني ماگزيلا، 0/93±3/38 درجه در روش راديوگرافي لترال سفالومتري و 0/83±2/63 درجه در روش مدل دنداني بود. تفاوت مقادير حاصل از دو روش از نظر آماري معني‌دار بود (0/05 p). نتيجه‌گيري: پس از جا‌به‌جايي فوقاني ماگزيلا، چرخش منديبل در خلاف جهت عقربه‌هاي ساعت سبب Retrocline شدن ثناياي پايين مي‌شود كه بايد در پيش بيني سفالومتريك پيش از جراحي مورد توجه قرار گيرد.