ارتباط خودكارآمدي مادرانه با نگرش به مشوق ‌هاي فرزندآوري و عوامل مرتبط

سابقه و هدف: خودكارآمدي زنان موجب احساس بهتري نسبت به مادر بودن و بهبود سلامت عمومي مي‌شود. مشوق‌هاي فرزندآوري يكي از راهكارهاي اساسي اصلاح كاهش جمعيت است. اين مطالعه با هدف بررسي ارتباط خودكارآمدي مادرانه با نگرش به مشوق‌هاي فرزندآوري و عوامل مرتبط انجام شد‌‎است. مواد و روش‌ها: اين مطالعه‎ مقطعي بر روي 384 زن سنين 18 تا 40 سال مراجعه كننده به مراكز بهداشتي و درماني دانشگاه علوم پزشكي بابل در سال 1401-1399 انجام شد. داده‎‌ها با استفاده از پرسشنامه‌‏هاي‏ ويژگي‌هاي دموگرافيك- باروري، نگرش به مشوق‌هاي فرزندآوري و خودكارآمدي مادرانه جمع آوري شد. پرسشنامه مشوق‌هاي فرزندآوري شامل 15 گويه با دامنه نمرات از 15 تا 75 و پرسشنامه خودكارآمدي مادرانه شامل 9 گويه با دامنه نمرات از 9 تا 45 بود. يافته‌ها: ميانگين سن زنان 5/42±30/99 سال بود. ميانگين تعداد فرزند دلخواه 1/02±2/20 و ميانگين زمان اولين فرزندآوري دلخواه پس از ازدواج 1/89±2/96 ماه بود. ميانگين نمره كل نگرش مشوق فرزندآوري 15/36±50/45 و ميانگين نمره كل خودكارآمدي مادرانه 5/72±31/47 بود. نتايج تست رگرسيون خطي چندگانه، پس از تعديل ساير متغيرها بيانگر وجود همراهي مثبت معني‌دار بين نگرش به مشوق‌هاي فرزندآوري با سن ازدواج (β=0.177, p=0.001), تعداد فرزند دلخواه (β=0.179, p=0.001), و زمان اولين فرزندآوري دلخواه پس از ازدواج (β=0.116, p=0.029) و همراهي منفي معني‌دار با مدت زمان ازدواج بود (β=-0.329, p=0.023). نتيجه‌گيري: نتيجه مطالعه نشان داد كه‏ مشوق‏هاي فرزندآوري نقش مثبتي بر نگرش مادران به فرزندآوري دارد. پيشنهاد مي‏‌شود كه اين مشوق‏ها در طراحي برنامه‏‌هاي افزايش فرزندآوري در نظر گرفته شود.