بررسي شيوع انواع شكاف هاي دهاني- صورتي و عوامل مرتبط با آن در نوزادان

سابقه و هدف: شكاف ‌هاي دهاني صورتي شايع‌ترين نقص مادرزادي صورت مي ‌باشد. عوامل ژنتيكي و محيطي در ايجاد آن‌‌ها نقش دارند. شيوع شكاف‌ هاي‌دهاني صورتي در استان قم تاكنون بررسي نشده است. هدف از اين مطالعه ارزيابي شيوع شكاف‌هاي‌دهاني صورتي و عوامل مرتبط با آن در متولدين استان قم طي سال ‌هاي 9713-89 مي‌باشد. مواد و روش ها: در اين مطالعه مقطعي طي نه سال پرونده تمام نوزادان مبتلا به شكاف هاي‌ دهاني صورتي و پرونده مادران آنها در تمام بيمارستان‌هاي استان قم مورد بررسي قرار گرفت. براي بررسي عوامل مرتبط پرونده ۴۷۶ نوزادان سالم نيز ارزيابي شد. نوازدان سالم يك شماره قبل و بعد از شماره پرونده نوزادان بيمار انتخاب شدند. متغيرهاي مرتبط با نوزاد (وزن و گروه خوني و ساير بيماري ‌ها) و عوامل مرتبط با مادر و پدر (سن، مصرف سيگار و الكل و دارو‌ها، بيماري ‌ها، ازدواج فاميلي و تعداد فرزندان) از طريق بررسي در پرونده يا مصاحبه‌ تلفني استخراج شد. يافته ها: از ميان 171270 نوزاد متولد شده، ۲۳۸ مبتلا به شكاف دهاني صورتي يافت شد (1/39 در هر ۱۰۰۰ تولد). شكاف كام ايزوله با 39/5% شايع ترين نوع آنومالي بود. از عوامل مورد بررسي درصد استفاده از سيگار در پدران در گروه مبتلا (34/5%) بيشتر از گروه مورد (24/2%) بود (0/004p=). همچنين سابقه فشارخون مادر در گروه مبتلا (7/6%) بيشتر از گروه شاهد (3/4%) بود (0/013p=). ابتلا به ديابت نيز در مادران گروه مبتلا (18/9%) بيشتر از گروه شاهد (8/2%) بود (0/001=p). نتيجه گيري: نتايج مطالعه نشان داد كه شيوع شكاف دهاني صورتي 1/39 در هر 1000 تولد بوده و مصرف سيگار، ابتلا به ديابت و فشار خون بالا از عوامل خطر آن مي باشند.