فراواني تظاهرات پوستي در بيماران ديابتي در درمانگاه غدد دانشگاه علوم پزشكي بابل

سابقه و هدف: ديابت شايع ترين اختلال آندوكرين در جهان است. شناخت تظاهرات پوستي همراه با ديابت مي تواند در انتخاب رويكرد درماني مناسب در اين بيماران كمك كننده باشد. هدف از اين مطالعه بررسي فراواني تظاهرات پوستي در بيماران ديابتي مراجعه كننده به درمانگاه غدد دانشگاه علوم پزشكي بابل مي باشد. مواد و روش‌ها: مطالعه مقطعي حاضر بر روي 300 بيمار مبتلا به ديابت مراجعه كننده به بيمارستان روحاني بابل در طي سال 1398 انجام شد. سن، جنس، BMI، نوع و مدت ابتلا به ديابت، وضعيت كنترل ديابت بيمار (HbA1C) ثبت و بيماران توسط متخصص پوست تحت معاينه كامل قرار گرفته و به دو گروه كمتر و بيشتر از 50 سال تقسيم شدند. همچنين از نظر تظاهرات پوستي در دو گروه با و بدون تظاهرات پوستي تقسيم و مورد بررسي قرار گرفتند. يافته‌ها: 293 نفر (97/76%) ديابت نوع دو داشتند. ميانگين سني بيماران 12 ±55 سال و ميانگين مدت ابتلا به ديابت 1/20 ±9/73 سال بود. در اين مطالعه 130 نفر (43%) داراي ضايعات پوستي بودند كه 76 نفر (58/5%) از آنها زن بودند. به ترتيب خارش، آكروكوردون، آنژيوم گيلاسي، ديابتيك درموپاتي، عفونت هاي جلدي قارچي با فراواني 25/7%، 21%، 14/3%، 6% و 5/7% شايع ترين اختلالات پوستي بودند. 68 نفر (69/4%) داراي تظاهرات پوستي، بيش از 10 سال مبتلا به ديابت بودند. در دو گروه با و بدون تظاهرات پوستي، جنسيت و مدت ابتلا به ديابت تفاوت معني داري داشت (0/001 p). بين ميانگين سني و BMI و HbA1C در دو گروه تفاوت معني داري وجود نداشت (به ترتيب 0/07=p، 0/09=p و 0/11=p). نتيجه‌گيري: نتايج مطالعه نشان داد كه خارش و آكروكوردون شايعترين تظاهرات پوستي مي باشند و ابتلا طولاني مدت به ديابت و جنس زن مهمترين ريسك فاكتور ايجاد تظاهرات پوستي مي باشد.