بررسي و مقايسه دو مدلSWOT و ANP در برنامه‌ريزي راهبردي توسعه پايدار روستايي (مطالعه موردي دهستان طاغنكوه شمالي)

مهاجرت اهالي روستا و خالي شدن روستاها از سكنه در دهه‌هاي اخير بسيار مشهود بوده است، به‌طوري‌كه بعضي از روستاها كاملاً خالي از سكنه شده است. در همين راستا تداوم مهاجرت ساكنين روستاهاي منطقه به شهرها ضرورت بازنگري در شيوه زندگي و كسب درآمد در اين مناطق را واقف ساخته است. دستيابي به دلايل مشكلات و رسيدن به توسعه پايدار در اين محيط گرو شناخت كامل ويژگي هاي طبيعي، اجتماعي، فرهنگي و اقتصادي روستا و برنامه‌ ريزي دقيق و راهبردي در اين خصوص است. در اين تحقيق براي رسيدن به بهترين راهبرد ابتدا نقاط قوت، ضعف، تهديدات و فرصت ‌هاي موجود در روستاهاي منطقه شناسايي و مشخص گرديد. در ادامه با استفاده از دو روش متداول در امر تصميم ‌گيري و ارزيابي پتانسيل ‌ها، مدل‌ هايSWOT  و ANP به بررسي مناسب‌ترين راهبردها پرداخته شد. نتايج دو مدل نشان داد كه بهترين راهبرد، استراتژي تهاجمي- رقابتي مي باشد. هم‌چنين بر اساس نتايج روش فرآيند تحليل شبكه بهترين گزينه به‌دست‌آمده براي بالا بردن سطح زندگي اهالي روستا پتانسيل ‌هاي نوين و كاربردي با تسهيلات دولتي همچون كشت گلخانه اي و غيره در اين منطقه مي باشد. در مدلSWOT  دو راهبرد تشكيل تعاوني ‌ها و استفاده از همت و مشاركت اهالي منطقه جهت توليد و فروش و راهبرد استفاده از بودجه ‌هاي دولتي و اعتماد به قشر تحصيل‌كرده جهت اشتغال خود و اشتغال‌زايي با امتياز 20 به‌عنوان اولويت هاي اول اجرايي به دست آمدند. فعاليت‌هاي توسعه‌اي در روستاهاي ايران وابسته به شرايط اقليمي مي‌باشد، لذا مدل ANP به دليل در نظر گرفتن اثرات متقابل عوامل موردبررسي از كارايي مناسب‌تري در تصميم گيري برخوردار مي‌ باشد.