نقش ميانجي خود كنترلي و معناي زندگي در رابطه بين سبك زندگي اسلامي با تعارض زناشويي

از جمله مشكلات زوجين، تعارضات زناشويي است كه در صورت حل‌وفصل نشدن مي‌تواند زمينه‌ساز طلاق گردد. ازاين ‌رو، هدف پژوهش حاضر بررسي نقش ميانجي خودكنترلي و معناي زندگي در رابطه بين سبك زندگي اسلامي و تعارض زناشويي است. روش پژوهش توصيفي-همبستگي است كه در قالب الگويابي معادلات ساختاري انجام شد. جامعه آماري پژوهش كلية افراد متأهل ساكن شهرستان به‌شهر بودند كه از اين بين ۲۲۵ نفر با روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند كه پس از اجرا، ۲۰۵ پرسشنامه جمع‌آوري شد. از پرسشنامه‌هاي سبك زندگي اسلامي، تعارض زناشويي، خودكنترلي و معناي زندگي به منظور جمع‌آوري داده‌ها استفاده شد. نرم‌افزار SPSS و AMOS براي بررسي برازش مدل و روش بوت استرپ در برنامه ماكرو، پريچر و هايز (۲۰۰۸) براي بررسي نقش متغيرهاي ميانجي مورد استفاده قرار گرفت. نتايج نشان داد الگوي ساختاري پژوهش از برازش مطلوبي برخوردار است و تمامي متغيرهاي برون‌زا و ميانجي مي‌توانند ۴۹ درصد از تغييرات تعارضات زناشويي را پيش‌بيني كنند كه اين ميزان در حد متوسط است؛ همچنين خودكنترلي و معناي زندگي در رابطه بين سبك زندگي اسلامي و تعارض زناشويي نقش ميانجي‌گرانه دارند. بنابراين، سبك زندگي اسلامي، خودكنترلي و معناي زندگي از عوامل مؤثر در كاهش تعارض زناشويي هستند كه مشاوران و روان‌شناسان مي‌توانند از آن براي كاهش و جلوگيري از طلاق استفاده كنند.