شناسايي و اولويت‌بندي عوامل موثر بر مربي گري در بهبود آموزش منابع انساني در سازمان تأمين اجتماعي

مقدمه: امروزه حداكثر بهره‌برداري از سرمايه‌هاي انساني براي سازمان‌ها به دلايلي از جمله پيشرفت شتابان فناوري‌هاي مختلف ر قابت روزافزون تقاضا براي افزايش توليد و كاهش هزينه‌ها، گريزناپذير شده است. بر اين اساس در تحقيق حاضر بر آن شديم تا اقدام به شناسايي و اولويت‌بندي عوامل موثر بر مربي‌گري در بهبود آموزش منابع انساني در سازمان تأمين اجتماعي نماييم. روش: اين تحقيق بر اساس هدف در دسته تحقيقات كاربردي مي‌باشد. نمونه تحقيق حاضر 10 نفر از متخصصان و خبرگان در زمينه مربيگري و آموزش نيروي انساني تشكيل‌ مي‌دهد. يافته ها: نتايج تحقيق بيانگر اين واقعيت است كه از 31 متغير موثر بر نقش مربيگري بر بهبود آموزش نيروي انساني 16 شاخص برتر شناسايي و اولويت‌بندي شدند. بر اساس نتايج حاصله به ترتيب نقش مربيگري از كانال آموزش بر كاهش موانع اطلاعاتي و انگيزشي؛ كاهش موانع محتوايي و كاهش موانع ساختاري در رتبه‌هاي اول تا سوم قرار دارند. بحث: مهم ترين عامل در امكان به كارگيري اين شيوه آموزش در سازمان تأمين اجتماعي، سطح پذيرش و تعهد مربيان و فراگيران است و اين كه كاركنان سازمان باور كنند كه تغيير در شرايط كار و بهبود وضعيت موجود مستلزم تغيير در خود و افزايش ظرفيت ها و توانمندي هاي حرفه اي و تخصصي است كه در موفقيت آنان براي اثرگذاري و تحقق اهداف سازماني بيش از هر روش ديگري موفق خواهد بود.