شناسايي ابعاد و مولفه هاي موثر تاب آوري سازماني در دستگاههاي دولتي

مقدمه : تاب‌آوري، يكي از مفاهيم بسيار مهم نظري و كاربردي مديريت بحران، در سال‌هاي اخير بوده است؛ زيرا سازمان‌هاي تاب‌آور، به دليل برنامه‌ريزي موثر، آمادگي و انعطاف‌پذيري بالايي كه در خود ايجاد مي‌نمايند، قادر هستند بحران‌ها را با موفقيت و هزينه‌هاي كم پشت سر بگذارند. هدف اصلي در اين مقاله ارايه ابعاد و مولفه هاي موثر بر تاب آوري سازماني در دستگاه هاي دولتي است.روش تحقيق : در اين پژوهش از تحليل مضمون براي شناسايي ابعاد و مولفه هاي تاب آوري سازماني و براي اعتبارسنجي از توزيع پرسشنامه و بررسي تحليل عاملي تاييدي استفاده شده است. جهت تجزيه تحليل داده ها در بخش روش كيفي از نرم افزار مكس كيو دي اي، و جهت اعتبارسنجي از نرم افزار ليزرل استفاده شده است. بحث و يافته ها: يافته هاي حاصل از تحليل مضامين منجر به شناسايي 179 كدباز گرديد و در ادامه كدگذاري محوري مولفه هاي شناسايي شده را به 41 كد تقليل داد. در ادامه و در مرحله كدگذاري انتخابي تمامي كدهاي باقيمانده در 4 طبقه تاب آوري شامل تسهيل گرها؛ اصول تاب آوري؛ ظرفيت و زيرساخت، طبقه‌بندي شدند. در مرحله كمي و اعتبارسنجي نيز خروجي بارهاي عاملي در تحليل عاملي تاييدي نشان از روايي تمامي بارهاي عاملي داشت.نتيجه گيري: از بين مولفه هاي بدست آمده، مولفه هاي مديريت آسيب پذيري و درك سازنده تجربيات، بيشترين امتياز را از نظر خبرگان حوزه بحران وزارت كشور كسب نمودند و مولفه ظرفيت جذب كمترين امتياز را كسب كرد و حذف گرديد.