بررسي نشانه‌شناختي رمزگان‌هاي شعر معاصر يمن با تكيه بر نظريه پيرس؛ مطالعه موردي اشعار عبدالله بردوني

به‌كارگيري تصاوير شاعرانه با هدف انتقال تجربيات (افكار و احساسات) و تامل در عناصر نشانه‌اي آن، بازتابي از جهان بيني شاعر محسوب مي‌شود؛ چنانكه نمي‌توان از نقش آن، در بازنمايي كيفيت اثر ادبي و همچنين ميزان تاثير آن بر مخاطب غافل ماند. نگارنده در مقاله حاضر، به بررسي اشعار بردوني با رويكرد نشانه‌شناسي پيرس و مبتني بر روش توصيفي– تحليلي، و در پي شناخت، تحليل و تبيين نشانه‌ها و رمزگان‌هاي شعري شاعر، است. همچنين در اين جستار با استمداد از رهيافت‌هاي مختلف نشانه‌شناسي بر اساس فرآيند اولويت، ثانويت و ثالثيت، لايه‌هاي فكري و نشانه‌هايي همچون: بينامتنيت، زمان، مكان، شخصيت، روايت، مولف، شگردهاي كشف معاني اضافي، مورد ارزيابي قرار گرفته است تا آفاق تازه‏اي را در راستاي تصوير هويت بخش شعر مقاومت در برابر مخاطب وي پديدار سازد. در سروده‌هاي بردوني، هدهد رمزي براي سيل مهاجراني، خانه، را رمزي براي كشورش و دزد، را رمزي براي غارتگران فرهنگ و تمدن، سندباد را رمزي براي بيان رنج و آوارگي و سكوت مردم در مقابل شهادت زبيري را شكست انقلاب تلقي مي‌كند. وي واقعه‌اي جزيي كه بر تصوري خرد دلالت مي كند را در نشانه‌اي عموميِ دال بر حقيقتي جامع، به كار مي‌برد. بردوني با اينكه در وطن خود است در اشعارش تقاطب مكاني ايجاد كرده و اتحاد عرب صحبت مي‌كند. بكارگيري واژگاني چون، روز روشن، بامداد پيروزي، نور، آتش، عروس، صاعقه و رعد و برق، كه روايتي است از واقعيت تلخ حاكم بر كشور و تلاش‌ها براي رهايي از بند اسارت، به صورت ضمني نشانه‌هايي از شاعر آن را به دست آورد.