تاثير تمرين هوازي همراه با مصرف عصاره آبي سير بر نشانگرهاي بيوژنز ميتوكندري قلبي در موش‌هاي صحرايي ديابتي

زمينه و هدف: تمرينات ورزشي باعث سازگاري هايي از جمله افزايش ظرفيت آنتي اكسيدان، اندازه ميتوكندري و بهبود سيگنالينگ انسولين مي‌شود. هدف از انجام مطالعه حاضر تعيين تاثير تمرين هوازي همراه با مصرف عصاره آبي سير بر نشانگرهاي بيوژنز ميتوكندري قلبي در موش‌هاي صحرايي ديابتي بود. روش‌ها: در اين مطالعه تجربي، 40 موش صحرايي نر نژاد ويستار (سن 5 هفته و وزن 15.2±162.1 گرم) از انستيتو پاستور تهيه شد. 8 موش در گروه كنترل سالم (CN) قرار گرفتند. 32 موش با تزريق داخل ‌صفاقي تك دوز استرپتوزوتوسين (mg/kg 60) ديابتي شد و به طور تصادفي به 4 گروه ديابت (DM)، ديابت+تمرين (TDM)، ديابت+سير (GDM) و ديابت+تمرين+سير (TGDM) تقسيم شدند. گروه‌هاي تمرين به مدت 8 هفته، برنامه تمرين هوازي را روي نوارگردان انجام دادند. همچنين روزانه به ازاي هر صد گرم وزن بدن، يك ميلي‌ليتر (0.4 گرم به ازاي 100 گرم وزن بدن) عصاره سير گاواژ شد. تغييرات بيان ژن PGC-1α و Nrf2 در بافت قلب اندازه گيري شدند. يافته‌ها: القاي ديابت باعث كاهش معني‌داري در بيان ژن  PGC-1α (0.0001P=) و Nrf2 (0.0001P=) نسبت به گروه كنترل شد. بيان PGC-1α و Nrf2 در گروه‌هاي TDM (به ترتيب 0.038P= و 0.031P=) و GDM (به ترتيب 0.036P= و 0.025P=) نسبت به DM افزايش معني‌داري داشت. مداخله تركيبي تمرين با مكمل سير نسبت به اثر هر مداخله به تنهايي بر PGC-1α و Nrf2 معني‌داري نشد (0.05P ).نتيجه‌گيري: مكمل سير و فعاليت ورزشي احتمالاً از طريق تنظيم افزايشي مسير PGC-1α و Nrf2 مي‌تواند آسيب قلبي ناشي از استرپتوزوتوسين را مهار كند. با اين حال انجام مطالعات بيشتر در اين زمينه ضروري است.