تبيين ضرورت كاربست روش‌هاي نوين در مديريت رواناب‌هاي شهري با رويكرد افزايش تاب‌آوري در برابر سيلاب مطالعه موردي: شهر شيراز

با به كارگيري روش هاي نوين، مي توان اثرات ناشي از بحران هاي طبيعي را تا حد زيادي كاهش و جوامع را در برابر آن تاب آور نمود. بنابراين پژوهش حاضر با هدف تبيين ضرورت كاربست روش هاي نوين در مديريت رواناب هاي شهري با رويكرد افزايش تاب آوري در شهر شيراز انجام شد. پژوهش حاضر ازنظر هدف كاربردي و از حيث ماهيت و روش توصيفي از نوع پيمايشي با استفاده از پرسشنامه است. جامعه آماري در دو بخش خبرگان و شهروندان شهر شيراز مي‌باشد. يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه از نظر متخصصين شهر شيراز، در بين عوامل طبيعي؛ عامل بارش با وزن (0.29) بيش‌ترين و عامل جهت شيب با وزن (0.13) كم‌ترين تأثير و در رابطه با عوامل انسان ساخت نيز؛ كاربري اراضي با وزن (0.25) بيش‌ترين و عامل بافت فرسوده با وزن (0.14) كم‌ترين تأثير را در بحث رواناب و سيلاب داشته است. در ادامه نتايج تحليل وضعيت ابعاد تاب‌آوري نشان داد كه شهر شيراز در بعد اجتماعي ميانگين بالاي حد مطلوب (3.78) و در ساير ابعاد ميانگين كم‌تر از حد مطلوب دارد. طبق خروجي رگرسيون چند متغيره، از نظر اولويت‌بندي؛ شاخص‌هاي اجتماعي، نهادي، اقتصادي و كالبدي به‌ترتيب با مقدار ضريب بتاي 0.20، 0.14، 0.11 و 0.10 در اولويت اول تا چهارم قرار گرفته‌اند. در نهايت نتايج شناسايي و انتخاب زيرساخت‌هاي نوين مناسب براي مديريت رواناب در اين شهر نشان داد كه در شاخص مناظر و فضاهاي باز عمومي؛ روش ذخيره‌سازي سيلاب و حفاظت از آن و در شاخص منازل و فضاهاي اختصاصي؛ سيستم تصفيه و بازيافت آب نسبت به ساير روش‌ها توسط خبرگان به‌عنوان روش‌هاي مناسب براي اجرا در شهر شيراز انتخاب شدند.