سنجش اندركنش مكاني ناشي از الگوي همجواري زيرساختي در شهر اهواز

در سال‌هاي اخير، سيستم‌هاي زيرساختي به دليل افزايش بلاياي طبيعي يا انسان‌ساز و به دليل وابستگي‌هاي داخلي و خارجي بين اجزاي سيستم، غالباً دچار اختلال شده‌اند. ازآنجاكه چنين وابستگي‌هاي متقابل ممكن است آسيب‌پذيري بيشتري ايجاد كند و باعث خرابي‌هاي آبشاري شود، درك وابستگي‌هاي متقابل و ارزيابي تأثير آن‌ها براي كاهش پيامدهاي نامطلوب و افزايش تاب‌آوري در برابر بلايا در بلندمدت ضروري است. هدف كلي پژوهش حاضر سنجش اندركنش مكاني ناشي از الگوي همجواري زيرساختي بر اساس فاكتورهاي حداقل فاصله و سازگاري در همجواري زيرساخت ها در كلانشهر اهواز است. اين پژوهش به لحاظ هدف توسعه-اي-كاربردي و از لحاظ روش‌شناسي توصيفي ـ تحليلي مبتني بر مطالعات و بررسي‌هاي ميداني-اسنادي است. بدين منظور پس از مطالعات تطبيقي، زيرساخت هاي هدف پژوهش در قالب 30 شاخص، شناسايي و دسته بندي شدند. پس از آن به منظور نمايش پراكنش مكاني زيرساخت ها، لايه هاي مكاني زيرساخت ها تهيه شد. در اين پژوهش، به منظور تعيين اندركنش مكاني، از ماتريس حداقل فاصله استفاده شده است. مدل حداقل فاصله مكاني بر اساس داده هاي واقعي از طريق نرم افزار GIS استخراج شده و مدل سازگاري بر اساس نظرسنجي از 20 كارشناس خبره در حوزه مديريت زيرساخت هاي شهري استفاده‌شده است. در اين تحقيق به اين نتيجه دست يافتيم كه اندركنش مكاني زيرساخت‌هاي انرژي، خدمات اضطراري و سياسي-مديريتي در بروز و تشديد سوانح شهري اثرات شديدتري دارند و شبكه راه‌هاي ارتباطي، مراكز آتش نشاني، خطوط برق و شبكه فاضلاب هيچ گونه تاثيري منفي بر اندركنش مكاني ندارند و صرفاً اين تأثيرات در مديريت سوانح مثبت تلقي مي شوند.