ارائه مدل مفهومي براي حق به شهر زنان و تحليل ساختار علّي آن در شهر اهواز

حق به شهر، از مهم‌ترين حقوق شهروندي است كه شرايط متفاوتي مي‌توانند موجب كاهش آن براي زنان شود. در اين پژوهش آميخته در ابتدا به كمك مصاحبه‌هاي عميق و نيمه ساختاريافته مدل مفهومي براي تبيين شرايط علّي، زمينه‌اي و مداخله‌اي موثر در كاهش حق به شهر زنان ارائه‌شده است، و سپس به كمك مدل‌سازي معادلات ساختاري، شرايط علّي تأثيرگذار بر حق به شهر زنان موردبررسي قرار گرفت. خانواده، قوميت و شرايط جسمي و روحي مهم‌ترين شرايط زمينه‌اي بود كه 32 زن ساكن در اهواز براي تأثيرگذاري روي حق به شهر به آن‌ها اشاره كردند. همچنين مشاركت‌كنندگان، سياست و نهادهاي حكومتي، قانون، و سياست‌هاي فضايي شهر را مهم‌ترين مداخله در حق به شهر زنان مي‌دانستند. امنيت شهر، كنش‌هاي مطلوب با فضاي شهر، عملكرد مثبت جنسيتي فضا، و رفاه اجتماعي از مهم‌ترين شرايط علّي بود كه مشاركت‌كنندگان در افزايش حق به شهر زنان به آن اشاره داشتند. داده‌هاي كمي و بررسي مدل علّي نشان داد كه مهم‌ترين و تأثيرگذارترين علّت بر كاهش حق به شهر زنان در كلان‌شهر اهواز امنيت فضاي شهري با ضريب مسير علّي 84/0 و پس‌ازآن سياست‌گذاري و طراحي‌هاي شهري با ضريب 79/0 است. توجه بيشتر نهادهاي حاكميتي و اجرايي به‌حق به شهر زنان از طريق وضع قوانين بهتر، طراحي فضاهاي مناسب با تفاوت‌هاي فردي به‌خصوص جنسيت افراد و البته با تأكيد بر زنان، و ايجاد مكان‌هاي امن‌تر در شهر براي زنان، ضمن افزايش زيست پذيري شهر براي همه شهروندان، موجب بهبود حق زنان در فضاهاي شهري مي‌شود.