حمل‌ونقل همه‌شمول: به اشتراك‌گذاري فضاهاي حمل‌ونقل همگاني با سالمندان، توان‌جويان، كودكان و نوجوانان

انتظار مي‌رود هر گروه كاربري و نيازهاي خاص آن‌ها در برنامه‌ريزي و ارائه خدمات حمل‌ونقل همگاني در نظر گرفته شود. رويكرد همه‌شمول به‌عنوان پاسخي به اين چالش، خلق محيط‌هاي دربرگيرنده‌اي را تضمين مي‌كند كه براي تمامي شهروندان با طيف وسيعي از توانايي‌ها و محدوديت‌ها سازگار است. شناسايي موانع محيط‌هاي حمل‌ونقل همگاني براي جابجايي سالمندان، توان‌جويان، كودكان و نوجوانان از ديدگاه حمل‌ونقل همه‌شمول.پژوهش حاضر از حيث هدف كاربردي است كه در ابتدا با استفاده از روش اسنادي تجربيات جهاني در مورد موانع جابجايي افراد آسيب‌ديده و كم‌توان را بررسي كرده و سپس به كمك 60 مصاحبه نيمه ساختاريافته كه با بيست فرد سالمند، بيست توان‌جو و بيست كودك و نوجوان انجام داده است، سعي در انعكاس صدا و تجربيات آن‌ها به‌عنوان نمايندگان گروه‌هاي به حاشيه رانده شده در فضاي حمل‌ونقل همگاني دارد. گروه سالمندان مناسب‌سازي محيط‌هاي حمل‌ونقل را در پرداختن به ويژگي‌هاي طراحي و همچنين بهبود دسترسي جست‌وجو مي‌كردند درحالي‌كه افراد توان‌جو ابتدا به آموزش كاركنان و در درجه بعدي مسئله طراحي فيزيكي اشاره داشتند. كودكان نيز افزايش انعطاف‌پذيري و بهبود امنيت و ايمني را ازجمله مهم‌ترين خواسته‌هاي خود مي‌دانستند. با توجه به روند روبه رشد سالمندي در كشور و آگاهي روزافزون از لزوم مشاركت همه شهروندان در زندگي اقتصادي و اجتماعي جوامع، اتخاذ رويكرد همه‌شمول در خلق و ارائه محيط‌هاي حمل‌ونقل، مي‌تواند آن را به يك جايگزين جذاب براي افراد كم‌توان و آسيب‌پذير و افرادي كه نقص و عدم استقلال در جابجايي را تجربه مي‌كنند، تبديل كند.