تاثير شاخص سلامت بر رشد اقتصادي (مطالعه استاني)

رشد متوازن منطقه‌اي از اهداف اصلي سياست‎گذاران اقتصادي در عرصۀ توسعه ملّي پايدار است و مطابق با درجۀ توسعه‎يافتگي و محروميت مناطق نيازمند سياست‎گذاري‎ها و برنامه‎ريزي‎هاي مختلف است. سلامت عاملي موثر بر سرمايه انساني، بهره‎وري و رشد و توسعه اقتصادي پايدار است و بهبود آن مسئلۀ مهمي است. بنابراين، بررسي تاثير سلامت بر رشد اقتصادي در كنار بسياري از ديگر عوامل موثر، بر اساس ميزان برخورداري و محروميت استان‎هاي كشور، ضرورت پيدا مي‎كند. اين پژوهشِ توصيفي-تحليلي با برداشتي از فرم تابع توليد كاب‎داگلاس، تاثير شاخص سلامت بر رشد اقتصادي را در سه گروه از استان‎هاي كشور (برخوردار، با برخورداري متوسط، و كم برخوردار)، با رويكرد پانل ديتاي هم انباشتگي و با روش حداقل مربعات كاملاً اصلاح‌‏شده مورد بررسي قرار مي‌‏دهد. بر اساس نتايج، تاثير مخارج سلامت خانوار، مخارج آموزشي خانوار، عملكرد اعتبارات عمراني، سرمايه‌گذاري خصوصي در مسكن، درصد شهرنشيني، و ميزان مشاركت اقتصادي بر رشد اقتصادي در سه گروه استان‎ها مثبت و معنادار بوده است. با افزايش صد درصدي در مخارج سلامت خانوار، توليد ناخالص داخلي در استان‎هاي كم‎برخوردار 22/2 درصد، در استان‎هايي با برخورداري متوسط 19/6درصد، و در استان‎هاي برخوردار 16/7 درصد رشد خواهد نمود. بنابراين، تمركز دولت بر سلامت همه استان‌ها، به‌ويژه استان‌‏هاي كم‌‏برخوردار و با برخورداري متوسط، براي تقويت رشد اقتصادي پايدار بسيار موثر است. نتايج نشان مي‌دهد كه شاخص سلامت متغيري بلندمدت است و سياست‌هاي مرتبط با سلامت نيز آثار بلندمدتي بر رشد و توسعه اقتصادي دارد.