شناسايي موانع توسعه اقتصاد ديجيتال روستايي (مطالعه موردي: استان گيلان)

توسعه اقتصاد ديجيتال روستايي به عنوان يكي از مهم‌ترين مسائل مطرح در ايران بيان شده است. استان گيلان نيز از جمله مناطقي است كه به دليل داشتن پتانسيل‌هاي بالقوه براي توسعه اقتصاد ديجيتال روستايي مورد توجه و بررسي قرار گرفته است. هدف از پژوهش حاضر شناسايي موانع توسعه اقتصاد ديجيتال روستايي در استان گيلان است. اين پژوهش از نظر هدف اكتشافي است. در اين پژوهش در ابتدا موانع موجود در زمينه پژوهش از طريق روش كيفي تحليل مضمون از ادبيات و مباني نظري تحقيق و تعداد 32 مصاحبه نيمه ساختاريافته اكتشافي پيرامون موضوع استخراج شده است. سپس با استفاده از روش وزن‌دهي آنتروپي شانون به مدل‌سازي ساختاري روابط بين اجزا پرداخته شده است. روش تحليل به اين‌گونه بود كه داده‌هاي كيفي حاصل مصاحبه‌هاي نيمه ساختاريافته در مرحله اول، با استفاده از روش تحليل مضمون به كمك نرم‌افزار مكس كيودا 2020 تحليل، سپس پس از ايجاد كدهاي اوليه به مقوله‌هاي كلي‌تر دسته‌بندي شدند. جامعه آماري تحقيق، 91 نفر از خبرگان و كارآفرينان، شتاب‌دهنده در زمينه فعاليت‌هاي روستايي، اساتيد دانشگاه، مديران و كارآفرينان با تجربه به موضوع اقتصاد ديجيتال هستند. به منظور انتخاب نمونه‌هاي تحقيق و تشكيل پانل صاحب‌نظران از روش نمونه‌گيري گلوله برفي استفاده شده است. در اين پژوهش نيز طي مصاحبه با 32 نفر از افراد خبره به اشباع نظري رسيد. نتايج تحقيق حاكي از آن است كه مهم‌ترين موانع موجود در بحث اقتصاد ديجيتال روستايي در استان گيلان شامل مواردي چون عدم دسترسي به زيرساخت‌هاي فني و ارتباطي مطلوب، كمبود آموزش‌هاي مورد نياز براي استفاده از فناوري‌هاي ديجيتال، نبود سياست‌هاي مؤثر و هماهنگ براي توسعه اقتصاد ديجيتال و عدم دسترسي به منابع مالي و اعتبارات مناسب براي سرمايه‌گذاري در اين حوزه است.