هزينه رفاهي ناشي از تورم در وضعيت پايدار اقتصادي: كاربردي از توابع متنوع از مطلوبيت در الگوي سيدراسكي

ادبيات اقتصادي نشان مي‌دهد افزايش سطح تورم مي‌تواند از طريق راه‌هاي متفاوت رفاه اقتصادي را تحت تأثير قرار دهد و زيان رفاهي در جامعه ايجاد كند. از اين رو با توجه به اهميت اندازه‌گيري هزينه رفاهي تورم، در اين مطالعه در چارچوب يك الگوي نئوكلاسيكي و بر اساس توابع متنوع مطلوبيت در الگوي سيدراسكي در قالب الگوي تعادل پولي، به بررسي مسير وضعيت پاياي هزينه رفاهي تورم بر اساس پارامترهاي موجود در اقتصاد ايران خواهيم پرداخت. يافته‌هاي اين تحقيق نشان مي‌دهد در هر سه سناريوي متفاوت از نحوه ورود پول در تابع مطلوبيت از جمله تابع مطلوبيت خطي، تابع مطلوبيت لوكاس و تابع مطلوبيت با كشش جانشيني ثابت، افزايش تورم منجر به از دست رفتن مصرف خانوار در وضعيت پايدار و درنتيجه افزايش هزينه رفاهي بر جامعه مي‌شود؛ اما زماني كه تورم در سطح بهينه فريدمن يا نرخ صفر قرار دارد، ميزان هزينه رفاهي تورم بسيار ناچيز و يا نزديك به صفر است. همچنين ديگر نتايج اين تحقيق نشان مي‌دهد كه افزايش سطح تورم علاوه بر افزايش هزينه رفاهي تورم منجر به كاهش سطح تعادلي مطلوبيت خانوار و همچنين كاهش مانده تراز حقيقي پول و افزايش ماليات تورمي در اقتصاد خواهد شد. ديگر يافته‌هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد در دهه 90 در اقتصاد ايران كه شاهد بالاترين رشد سطح قيمت‌ها در دوره بعد از انقلاب بوده‌ايم، در تمامي سناريوهاي موجود هزينه‌هاي رفاهي تورم به طور قابل توجهي در بالاترين سطح ممكن خود تثبيت شد. از اين رو به سياست‌گذاران پولي و مالي توصيه مي‌شود كه همواره در اجراي سياست‌هاي خود به نقش تورم در كاهش رفاه اقتصادي توجه ويژه‌اي داشته باشند و زيان‌هاي بالقوه ناشي از انحراف از قاعده فريدمن و نرخ تورم صفر را سنجيده و راه‌حل‌هاي سياستي براي كاهش اين زيان را در دستور كار قرار دهند.