اثر منابع طبيعي تجديدناپذير بر كيفيت تنظيم ‌گري و رشد اقتصادي ايران

هدف از اين مطالعه، بررسي تأثير تجربي منابع طبيعي تجديدناپذير بر كيفيت تنظيم‌گري و رشد اقتصادي ايران به عنوان يك اقتصاد غني از منابع طبيعي براي دوره زماني 1376-1400 است. براي نيل به اين هدف، الگويي شامل تابع توليد، تغييرات كيفيت تنظيم‌گري و ايجاد تكنولوژي جديد و با فرض توزيع نيروي كار مولد در اين سه بخش اقتصادي طراحي شده است. نتايج بيانگر اثر منفي و مستقل منابع طبيعي تجديدناپذير بر رشد اقتصادي بوده به طوري كه كشش توليد نسبت به منابع مذكور 0.043- درصد است. همچنين كشش توليد نسبت به كيفيت تنظيم‌گري 0.10 برآورد شده كه درنتيجه بهبود در كيفيت تنظيم‌گري موجب افزايش توليد شده است. اثر منابع طبيعي تجديدناپذير بر تغييرات در كيفيت تنظيم‌گري از لحاظ آماري بي‌معني شد؛ اما اثر توليد ناخالص داخلي سرانه بر تغييرات در كيفيت تنظيم‌گري مثبت بوده است؛ بنابراين، كيفيت تنظيم‌گري و رشد اقتصادي به طور متقابل بر يكديگر مؤثرند. بر اساس اين يافته‏ها توصيه مي‏شود كه سياست‏گذاران بايستي هم‌زمان بر حل مسائل نهادي و غيرنهادي نفرين منابع متمركز باشند.