چالش‌هاي گفتمان انقلاب اسلامي ايران در مواجهه با نسل دهۀ هشتاد (مطالعۀ موردي: حوزه‌هاي كارآفرينيِ اقتصادي، روشن‌فكري و حكمراني سياسي)

حكومت‌هاي ديني نظير جمهوري اسلامي ايران براي بازتوليد كارآمدي‌شان از يكسو نيازمند معاني عميقي‌اند كه محصول استدلال هاي معرفت‌شناختيِ اسلامي خاصي است و از‌ سوي ‌ديگر به سوژه‌هاي حقوقي‌اي نياز دارند كه اقناع اين معاني معرفتي شده باشند؛ در حالي ‌كه در جهانِ حاد واقعيِ امروزي و با ظهور نسل‌هايي با هويت‌هاي سيّال و مجازي، معاني عميق معرفتي در حوزه‌‌هاي مختلف با چالش‌هاي جدي‌اي روبه‌رو شده و روزبه‌روز نقششان در زندگي انسان‌ها كم‌رنگ‌تر مي‌شود. بر اين ‌اساس در اين مقاله مي‌كوشيم تا با مبنا قرار دادن ويژگي‌هاي نسل دهۀ هشتاد (كه با سيّاليت و مجازيت خود به‌ندرت جايگاهي حقوقي و معرفتي را اشغال مي‌كنند)، ابتدا تغييرات شكل‌گرفته در سه حوزۀ كارآفريني، روشن فكري و حكمراني سياسي را بررسي كنيم و سپس به تحولاتي كه گفتمان انقلاب اسلامي در اين شرايط نوظهور بايد به خود گيرد، بپردازيم. به ‌طور كلي يافته‌هاي تحقيق بيانگر آن است كه كم‌رنگ‌شدن معاني عميق معرفتي نزد نسل دهۀ هشتاد، ضمن آنكه مباحث معرفت‌شناختيِ روشن‌فكران عام را به حاشيه مي‌برد و فضا را براي ظهور روشن فكران خاص فراهم مي‌كند، در حوزۀ اقتصادي موجب شكل‌گيري اقتصاد استارت‌آپي و ظهور نوع جديدي از كارآفرينيِ پُرخطر به نام كارآفرينيِ زنجيره‌اي مي‌شود. به تبع اين تحولات، در حوزۀ «حكمراني سياسي» نيز حكومت ‌كردنِ كم‌هزينه و كارآمد بر سوژه‌هاي دهۀ هشتادي مستلزم عبور از قاعده‌‌هاي كلي و معرفت‌شناختي و تبديل حكومت اسلامي به حكومت مندي اسلامي است.