اثربخشي آموزش فلسفه براي كودكان و مهارت هاي فراشناخت بر افزايش سازگاري اجتماعي و عملكرد تحصيلي دانش آموزان طلاق

هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي آموزش فلسفه براي كودكان و مهارت هاي فراشناخت بر افزايش سازگاري اجتماعي و عملكرد تحصيلي دانش آموزان طلاق بود. اين پژوهش شبه تجربي از نوع پيش آزمون پس آزمون با گروه كنترل است. جامعه آماري اين پژوهش شامل تمامي كودكان طلاق مقطع ابتدايي شهر ملك آباد در سال تحصيلي 1400-1401بودند. از ميان مدارس ابتدايي اين شهر، مدرسه مهديه به عنوان نمونه در دسترس انتخاب شد. از ميان كودكان طلاق اين مدرسه نمونه اي به تعداد 30 نفرانتخاب شدندكه به صورت تصادفي 15 نفر درگروه آزمايش و 15 نفر در گروه كنترل گمارده شدند. سپس پرسشنامه شخصيتي كاليفرنيا بخش سازگاري اجتماعي )كلارك و همكاران، (1953 و پرسشنامه عملكرد تحصيلي (درتاج،1383) به عنوان پيش­آزمون در مورد هر دو گروه اجرا شد. برنامه آموزش فلسفه براي كودكان و مهارت هاي فراشناخت به روش پژوهش مشاركتي، روي گروه آزمايش در ده جلسه 60 دقيقه­اي اعمال شد. در اداره‌ي اين كلاس‌ها از شيوه‌ي كلاس داري به شيوه­ي حلقه‌ي كندوكاو استفاده شد. مواد آموزشي مورد استفاده در اين پژوهش از كتاب داستان‌هاي فكري براي كودكان تأليف فيليپ كم و و بستة آموزشى مهارت­هاي فراشناختي پينتريچ بود. در پايان اين دوره هر دو گروه پرسشنامه­هاى فوق را به عنوان پس­آزمون تكميل كردند. داده‌ها با استفاده از روش تحليل كوواريانس مورد تحليل قرار گرفتند. نتايج تحليل كوواريانس نشان داد كه آموزش تركيبي فلسفه براي كودكان و آموزش مهارت­هاي فراشناخت باعث بهبود عملكرد تحصيلي دانش آموزان طلاق مي­شود و سازگاري و تحمل آنهار را افزايش مي دهد. بنابراين توجه به اثربخشي آموزش فلسفه به روش پژوهش مشاركتي و مهارت هاي فراشناخت بر سازگاري اجتماعي و عملكرد تحصيلي در دانش آموزان طلاق از اهميت ويژه اي برخوردار است.