‌تثبيت ماسه بادي با استفاده از متاكائولن و پسماند كاربيد كلسيم به عنوان فعالساز قليايي

تثبيت خاك‌هاي ضعيف و بد‌دانه‌ بندي شده در پروژه‌هاي مهندسي اغلب با استفاده از آهك و سيمان انجام مي‌پذيرد. مقادير قابل‌ ملاحظه انرژي حرارتي مورد نياز در فرآيند توليد سيمان و همچنين حجم دي‌اكسيد‌كربن توليد شده در اين صنعت، مخاطرات زيست‌محيطي قابل ‌ملاحظه‌اي را به همراه داشته است. آلومينوسيليكات‌هاي فعال شده قليايي به عنوان يك گزينه ارزان‌ قيمت و سازگار با محيط زيست يكي از جدي‌ترين جايگزين‌هاي شناخته شده براي سيمان و آهك به شمار مي‌روند. هدف از اين مطالعه بررسي امكان‌پذيري استفاده از متاكائولن در فرآيند تثبيت ماسه بادي به همراه استفاده از پسماند كاربيد كلسيم به عنوان فعالساز قليايي است. مواردي همچون ميزان متاكائولن، غلظت فعالساز قليايي، زمان و حرارت عمل‌آوري نمونه هاي خاك تثبيت شده با استفاده از آزمايش مقاومت فشاري محدود نشده (UCS) و نسبت باربري كاليفرنيا (CBR) مورد بررسي قرار گرفته است و نتايج با نمونه ماسه بادي تثبيت شده با سيمان پرتلند مورد مقايسه قرار گرفته است. بررسي ريزساختارهاي شكل گرفته درفرآيند تثبيت خاك با استفاده از ميكروسكوپ الكتروني روبشي(SEM)  و طيف‌نگاري پراش انرژي پرتوايكس(EDX)  انجام پذيرفته است. نتايج به دست آمده مويد افزايش قابل ملاحظه مقاومت فشاري و كرنش پذيري نمونه هاي خاك تثبيت شده است. علاوه بر اين، تحليل ريزساختارهاي پديد آمده در نمونه‌هاي خاك تثبيت شده چسبندگي قابل‌ملاحظه ميان ژل چسباننده C- A -S -H  و ذرات ماسه و همچنين پرشدن فضاي ميان‌دانه‌اي با ژل حاصل از فعالسازي متاكائولن را نشان مي‌دهد. برآيند نتايج حاصل از اين مطالعه بيانگر قابليت قابل‌ ملاحظه ژل چسباننده معرفي‌شده به عنوان يك عامل تثبيت كننده سازگار با محيط زيست در فرآيند تثبيت خاك‌هاي ماسه‌اي مي‌باشد.