ارزيابي زمان سفر و قابليت اطمينان زمان سفر درك شده در حمل و نقل همگاني در تهران (مطالعه موردي خط 1 اتوبوس‌هاي تندروي تهران)

ازدحام در حمل و نقل همگاني به خصوص در ساعات اوج در تهران بسيار مشاهده مي‌شود. سفر در يك وسيله نقليه مزدحم حمل و نقل همگاني طبيعتا منجر به عدم راحتي مسافران مي‌شود. از طرفي موضوع زمان سفر همواره دغدغه مهم برنامه ريزان حمل و نقل بوده است. با توجه به اينكه گذر زمان موضوعي ذهني است بنابراين در يك بازه زماني به خصوص ممكن است همه مسافران يك وسيله گذر زمان را به يك اندازه تجربه نكنند. مطالعات گذشته نيز بر اين موضوع صحه گذاشته اند. بدين ترتيب مفهوم زمان سفر درك شده با توجه به ازدحام و سطوح مختلف آن در وسيله حمل و نقل همگاني مطرح شده است. فردي كه در يك اتوبوس با تراكم مسافر كم نشسته است، گذر زمان را نسبت به فردي كه در اتوبوسي با تراكم مسافر زياد، ايستاده است، متفاوت تجربه مي‌كند. علاوه بر مفهوم زمان سفر، موضوع قابليت اطمينان زمان سفر نيز مطرح است. بررسي زمان سفر درك شده، منجر به طرح مفهومي نسبتا جديد به نام قابليت اطمينان زمان سفر درك شده نيز مي‌شود. در اين تحقيق به ضرورت بررسي اين دو موضوع در سيستم حمل و نقل همگاني تهران پرداخته شده است. براي نمونه نيز با استفاده از داده‌هاي AFC و AVL در ساعت اوج صبح يك روز كاري در شرايط عادي (قبل از كرونا و در آذر 98) در خط 1 اتوبوس‌هاي تندروي تهران به اين موضوع پرداخته شده است. نتايج نشان مي‌دهند كه هم زمان سفر درك شده و هم قابليت اطمينان آن هر دو تفاوت محسوسي با شكل اسمي خود دارند. در برخي موارد زمان سفر  درك شده بيش از 50 دقيقه با حالت اسمي تفاوت دارد. در مواردي نيز قابليت اطمينان درك‌شده بيش از دو برابر حالت اسمي است. همچنين  اين تفاوت، لزوم بازنگري در نحوه تحليل سيستم‌هاي حمل و نقل همگاني را با درنظر گرفتن زمان سفر درك شده نشان مي‌دهد.