تأثير تمرين تناوبي با شدت بالا بر محتواي درون سلولي پروتئين ‌مركزي كمپلكس‌هاي هدف مكانيكي راپامايسين 2/1 در عضلۀ اسكلتي EDL رت‌هاي مبتلا به ديابت نوع يك

مقدمه: آتروفي عضلاني يكي از عوارض جدي در ديابت نوع 1 مي‌باشد. مكانيسم‌هاي سلولي مهمي از جمله مسيرهاي مرتبط با پروتئين mTOR در تنظيم حجم عضلاني بسيار مهم هستند؛ بنابراين، اين تحقيق با هدف بررسي تاثير تمرين تناوبي با شدت بالا (HIIT) بر محتواي درون سلولي پروتئين ‌مركزي كمپلكس‌هاي هدف مكانيكي راپامايسين 2.1 در عضله اسكلتي EDL رت‌هاي مبتلا به ديابت نوع 1 انجام شد.روش‌ها: در اين مطالعه‌ تجربي، 12 سر رت نر سه ماهه از نژاد اسپراگ‌داولي با ميانگين وزن 20±300 گرم انتخاب شدند. رت‌ها از طريق تزريق درون‌صفاقي محلول‌ استرپتوزوتوسين (50 ميلي‌گرم به ازاي هر كيلوگرم از وزن بدن) مبتلا به ديابت نوع 1 شدند. اين رت‌ها به روش تصادفي به دو گروه، تمرين ديابتي و كنترل ديابتي تقسيم شدند؛ گروه تمريني، HIIT را به مدت شش هفته با شدتي معادل 85 تا 95 درصد حداكثر سرعت انجام دادند. تجزيه و تحليل داده‌ها از طريق آزمون t-مستقل در نرم‌افزار SPSS نسخه 28 انجام شد. سطح معناداري 0.05 در نظر گرفته شد.يافته‌ها: محتواي درون سلولي فرم‌هاي تام و فسفريله پروتئين mTOR پس از شش هفته HIIT افزايش معني‌داري را نشان داد (0.0001=P). همچنين نسبت تام به فسفريله محتواي درون سلولي پروتئين mTOR در گروه تمرين نسبت به گروه كنترل افزايش معني‌داري را نشان داد (0.0001=P).نتيجه‌گيري: انجام HIIT منجر به افزايش محتواي درون سلولي فرم‌هاي تام و فسفريله پروتئين mTOR شد كه اين احتمالاً مي‌تواند منجر به سنتز پروتئين و افزايش هايپرتروفي عضلاني شود.