تأثير هشت هفته تمرين استقامتي و تزريق هورمون رشد بر محتوي PGC1α ميتوكندريايي قلبي و برخي شاخص‎هاي استرس اكسيداتيو موش‎هاي سوري مبتلا به آسيب كبدي

مقدمه: بيماري كبد چرب و ارتباط آن با بيماري‎هاي قلبي عروقي يكي از دغدغه‎هاي جامعه امروزي است، لذا هدف از انجام پژوهش حاضر بررسي تأثير هشت هفته تمرين استقامتي و تزريق هورمون رشد بر محتوي PGC1α ميتوكندريايي قلبي و برخي شاخص‎هاي استرس اكسيداتيو موش‎هاي سوري مبتلا به آسيب كبدي است.روش‌ها: در اين پژوهش تجربي 21 سر موش به‌صورت تصادفي به سه گروه هفت تايي، كنترل (C)، تمرين (E)، تمرين+هورمون رشد (EGH) تقسيم شدند. برنامۀ تمرين استقامتي به‌مدت هشت هفته و پنج جلسه با شدت 50 درصد حداكثر اكسيژن مصرفي در هفته اجرا شد. پروتكل تزريق GH روزانه يك ميلي‎گرم/كيلوگرم/وزن بدن بود. سنجش داده‌ها توسط SPSS و با آزمون آماري تحليل واريانس و آزمون تعقيبي توكي محاسبه شد.يافته‌ها: مقادير PGC1a در هر دو گروه در مقايسه با گروه كنترل افزايش معني‎داري داشت. همچنين مقادير SOD و MDA در هر دو گروه در مقايسه با گروه كنترل به‌ترتيب افزايش و كاهش معني‎داري داشت. كاهش مقادير HOMA تنها در گروه E نسبت به گروه كنترل معني‎دار بود. همچنين تفاوت بين گروه E و E-GH نيز در سطح معني‎داري بود. نسبت ALT/AST در هر دو گروه در مقايسه با گروه كنترل كاهش معني‎داري به همراه داشت. كاهش نسبت LDL/HDL تنها در گروه E نسبت به گروه كنترل معني‎دار بود.نتيجه‌گيري: تمرين استقامتي پاسخ مؤثرتري در بهبود نشانگرهاي NAFLD به نسبت پپتيد GH ايجاد كرده و تزريق اين هورمون به تنهايي مي‎تواند تبعات منفي بر برخي شاخص‎هاي اين ناهنجاري به همراه داشته باشد.