اثر تمرين‌هاي تناوبي بر بيان PEPCK در سلول‌هاي كبدي، گلوكز و انسولين در رت‌هاي چاق ديابتي نوع دو

مقدمه: با توجه به اهميت ورزش در پيشگيري و درمان بيماري‌هاي مرتبط با چاقي، مطالعۀ تجربي حاضر با هدف تعيين اثر 6 هفته تمرين تناوبي شديد بر بيان PEPCK در بافت كبد همچنين گلوكز و انسولين در رت‌هاي چاق ديابتي نوع دو و مقايسه با گروه چاق غير ديابتي انجام گرفت. روش‌ها: 28 سر رت نر ويستار 10 هفته‌اي (20 ± 220 گرم) به‌واسطۀ 6 هفته رژيم غذايي پُرچرب چاق شدند. سپس 14 رت توسط تزريق درون صفاقي mg/Kg 30STZ  ديابتي نوع دو شدند. رت‌هاي مورد مطالعه در 4 گروه: 1) چاق (7 =n)، كنترل، 2) چاق تناوبي، 3) ديابتي كنترل، 4) ديابتي تناوبي تقسيم شدند. گروه‌هاي تناوبي براي مدت 6 هفته در تمرين‌هاي تناوبي به تعداد 5 جلسه در هفته در قالب 10 تكرار دويدن 40 ثانيه‌اي روي تريدميل با فواصل استراحتي 2 دقيقه‌اي بين تكرارها شركت نمودند. در نهايت 48 ساعت پس از آخرين جلسه، سطوح ناشتايي گلوكز، انسولين، بيان PEPCK در بافت كبد اندازه‌گيري و توسط آنواي دو سويه مقايسه شدند. يافته‌ها: در مقايسه با گروه‌هاي كنترل، تمرين‌هاي تناوبي در رت‌هاي ديابتي و غير ديابتي به كاهش معني‌دار گلوكز ناشتا منجر شد (0.001 P=). تمرين‌هاي تناوبي همچنين به افزايش انسولين سرم نسبت به گروه كنترل ديابتي (0.006 P=) وكاهش در بيان PEPCK نسبت به گروه كنترل ديابتي منجر شد (0.005 P=).نتيجه‌گيري: بهبود گلوكز در پاسخ به تمرين‌هاي تناوبي در رت‌هاي ديابتي نوع دو احتمالاً ريشه در افزايش انسولين و افزايش در بيان PEPCK كبدي دارد. اندازه‌گيري فعاليت يا بيان ديگر آنزيم‌هاي كبدي جهت نتيجه‌گيري كلي پيشنهاد مي‌شود.