سوگيري ‌ها و تمايل به وام دانشجويي: رويكرد اقتصاد رفتاري

كاربرد اقتصاد‌ رفتاري در طراحي‌هاي آموزش‌‌ عالي جهت تاثيرگذاري بر تصميمات دانشجويان، در ساليان گذشته كمتر مورد توجه محققان اين حوزه بوده است. از اين‌رو، هدف اصلي پژوهش حاضر بررسي تاثير سوگيري‌هاي اقتصاد رفتاري بر تمايل به ثبت درخواست وام در ميان دانشجويان است. براي اين منظور، يك مدل 2×2×2 عاملي شامل؛ دو سطح قاب‌بندي (مثبت يا منفي)، دو سطح احتياج به وام (سوگيري به حال يا عدم سوگيري) و دو سطح احتمال محدوديت زماني (احتمال بالا يا پايين) درنظرگرفته شد. متغيرهاي مستقل شامل؛ قاب مثبت، احتياج فوري و احتمال بالاي محدوديت زماني و متغير وابسته؛ تمايل به وام‌ دانشجويي است. نمونه‌گيري تصادفي اين پژوهش شامل 400 نفر از دانشجويان دانشگاه است. نتايج حاصل از تخمين مدل‌ها نشان داد كه متغير سوگيري به حال، تمايل به وام را به طور قابل توجهي افزايش مي‌دهد؛ يعني وضعيت فوريت وام به دليل سوگيري افراد به خودي خود تمايل وام را افزايش مي‌دهد. اما متغير قاب مثبت به طور مستقل، تاثيري بر تمايل به وام در كل نمونه ندارد. بررسي متغير قاب مثبت در شرايط مشترك با عوامل ديگر نيز نشان داد كه قاب مثبت در شرايط مشترك احتمال پايين محدوديت زماني و عدم‌ سوگيري، بر تمايل به وام تاثير مثبتي دارد. اين بدين معناست كه در وضعيت عدم فوريت چون دانشجويان دچار سوگيري نيستند، بيشتر تحت تاثير قاب‌‌بندي (مشخصا قاب مثبت) قرار مي‌گيرند. نتايج پژوهش‌حاضر حاوي پيام‌هايي براي سياستگذاران و دست‌اندركاران حوزه آموزش‌عالي است تا از ابزارهاي اقتصاد رفتاري براي ايجاد انگيزه و ترغيب دانشجويان به استفاده از تسهيلات رفاهي استفاده نمايند.