مقايسه اثرات تصميم‌هاي سياسي در مجمع عمومي سازمان ملل و تصميم‌هاي اقتصادي (تقاضا) بر جذب سرمايه‌گذاري مستقيم خارجي در كشورهاي در حال توسعه

با توجه به اهميت سرمايه‌گذاري مستقيم خارجي و نقش آن در تأمين سرمايه و فناوري براي كشورهاي در حال توسعه، و با نظر به اينكه اين متغير تابعي از متغيرهاي اقتصادي (مانند بازبودن اقتصادي، فراهم بودن زيرساخت‌ها، وجود بازارهاي مالي توسعه يافته و...) و سياسي است؛ ضروري است اثرگذاري اين دو دسته متغير با يكديگر مقايسه شوند. اين موضوع با توجه به وضع تحريم‌هاي اقتصادي عليه كشورها طي سال‌هاي گذشته اهميت مي‌يابد. اين موضوع در پژوهش حاضر با استفاده از متغير اشتراك نظر در مسائل بين‌المللي و تشابه تصميم‌هاي اقتصادي (تقاضا) مورد بررسي قرار گرفته است. در اين راستا و به منظور محاسبه شباهت در سياست خارجي از شاخص اشتراك در آراء ابراز شده در مجمع عمومي سازمان ملل متحد و براي ارزيابي شباهت تصميم‌گيري اقتصادي از شاخص ليندر استفاده شده است. براي انجام اين مقايسه، از مدل جاذبه و روش Panel ARDL براي توضيح ميزان انباشت سرمايه‌گذاري مستقيم خارجي كشورهاي گروه 7 در برخي كشورهاي منتخب در حال توسعه در بين سال‌هاي 2006 تا 2019، استفاده شده است. برآورد مدل نشان از آن دارد اين دو متغير در بلند مدت تأثيري معنادار بر جذب سرمايه‌گذاري مستقيم خارجي دارند. همچنين ضريب برآورد شده براي متغير شباهت آراء بزرگ‌تر از ضريب برآورد شده براي شاخص ليندر است، لذا مي‌توان دريافت كه شباهت در سياست خارجي نقش مهم‌تري در جذب سرمايه‌گذاري مستقيم خارجي ايفا مي‌كند. لذا ايجاد و ارتقاء پيوندهاي اقتصادي با كشورهاي همسو مي‌تواند اثرات مثبتي بر جذب سرمايه‌گذاري مستقيم خارجي داشته باشد.