نگاهي تحليلي و انتقادي به فضيلت «شجاعت» در اخلاق نيكوماخوسي ارسطو

«شجاعت» از ديرباز يكي از فضايل اخلاقيِ مهمّ و مشتركِ جوامع بشري گوناگون به شمار مي رفته است. طيّ قرون متمادي فهم‌هاي مختلف و متنوّعي از اين فضيلت اخلاقي وجود داشته اند كه به توسعه و تضييقِ قلمروِ كاربردِ آن در مرزبندي با رذايل و مفاهيم ديگر انجاميده اند. اين اختلاف و تنوّعِ فهم ها از فضيلت شجاعت در ميان فيلسوفانِ يونان باستان نيز ديده مي شود. ارسطو نيز در آثارِ اخلاق‌شناختيِ خود، به ويژه در كتابِ مشهورِ اخلاقِ نيكوماخوسي، از اين فضيلت اخلاقي به تفصيل بحث كرده است. كوشش براي يافتن مؤلّفه‌هاي فضيلت شجاعت در سخنانِ پرظرافتِ ارسطو در آن كتاب ما را به حقيقتِ شجاعت رهنُمون مي سازد. ما در اين مقاله كوشيده ايم كه ابتدا مؤلّفه‌هاي فضيلت شجاعت در اخلاقِ نيكوماخوسي را استخراج و بيان كنيم؛ سپس بر اساسِ مؤلّفه هاي به دست آمده كه بيست وپنج مورد در شش بخش اند، تحليلي از نظرگاه كلّيِ ارسطو دربارۀ حقيقتِ شجاعت و شخص شجاع به دست دهيم و سرانجام به ارزيابيِ آراي ارسطو و مناسبات ميان آنها بپردازيم.