اثربخشي آموزش تاب‌آوري بر عزت‌نفس مادران داراي كودك مبتلا به ديابت نوع يك: يك مطالعه كارآزمايي باليني

زمينه و هدف: ديابت نوع يك يكي از متداول‌ترين بيماري‌هاي مزمن دوران كودكي به‌شمار مي‌رود. تشخيص و وجود بيماري مزمن در كودك براي والدين به خصوص مادر كه مسؤوليت نگهداري از كودك را برعهده دارد؛ تنيدگي، نگراني و مشكلاتي را به‌وجود مي‌آورد. اين مطالعه به منظور تعيين اثربخشي آموزش تاب‌آوري بر عزت‌نفس مادران داراي كودك مبتلا به ديابت نوع يك انجام شد.روش بررسي: اين كارآزمايي باليني روي 60 مادر داراي كودك مبتلا به ديابت نوع يك مراجعه كننده به كلينيك‌هاي ديابت شهرستان‌هاي گنبدكاووس و گرگان در استان گلستان طي سال‌هاي 1402-1401 انجام شد. مادران به روش در دسترس انتخاب و با استفاده از جدول اعداد تصادفي در دو گروه 30 نفري كنترل و مداخله قرار گرفتند. پروتكل آموزش تاب‌آوري براي گروه مداخله به صورت گروه‌هاي 5 نفري به مدت 9 جلسه 90 دقيقه‌اي طي 2 ماه اجرا شد. ابزار گردآوري داده‌ها شامل پرسشنامه جمعيت‌شناختي و پرسشنامه عزت‌نفس Coopersmith (Coopersmith Self-Esteem Inventory: SEI) بود كه در دو مرحله پيش‌آزمون و پس‌آزمون تكميل شد. امتيازدهي عزت نفس ضعيف، متوسط و قوي به ترتيب با كسب نمرات 26 و كمتر، نمرات 43-27 و نمرات بيش از 44 لحاظ شدند.يافته‌ها: ميانگين و انحراف معيار ابعاد عزت‌نفس عمومي (22.73±3.26)، اجتماعي (7.32±0.79)، شغلي / اجتماعي (7±1.46) و عزت‌نفس كلي (44.73±5.03) مادران گروه مداخله در مقايسه با مادران گروه كنترل در پس‌آزمون افزايش آماري معني‌داري يافتند (P 0.05). ميانگين و انحراف معيار نمرات عزت‌نفس مادران گروه مداخله در ابتداي مطالعه متوسط و در پس آزمون قوي ارزيابي شد (P 0.05).نتيجه‌گيري: آموزش تاب آوري سبب افزايش عزت‌نفس مادران داراي كودك مبتلا به ديابت نوع يك گرديد.