اثر ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻣﻐﺰي ﺗﻜﺮار ﺷﻮﻧﺪه ﺑﺎ اﻣﻮاج اﻟﻜﺘﺮوﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻲ بر درﻣﺎن تنبلي چشم ﻣﻘﺎوم ﺑﻪ درﻣﺎن در بيماران بالغ: يك مطالعه كارآزمايي باليني

زمينه و هدف: نتايج درماني تنبلي چشم (امبليوپي) بعد از محدوده سني 8 تا 10 سال ضعيف و امبليوپي در سنين بالا به درمان مقاوم است. تحريك مغزي تكرار شونده با امواج الكترومغناطيسي (Repetitive Transcranial Magnetic Stimulation: rTMS) از تلاش‌هاي معطوف به تغيير دادن كانوني تهييج‌پذيري كورتكسي در درمان اختلالات روانپزشكي است كه تصور مي‌شود با يك بيماري خاص مرتبط است. اين مطالعه به منظور تعيين اثر rTMS بر درﻣﺎن تنبلي چشم ﻣﻘﺎوم ﺑﻪ درﻣﺎن در بيماران بالغ انجام شد. روش بررسي: اين كارآزمايي باليني روي 16 بيمار (12 مرد و 4 زن) مبتلا به آمبليوپي يكطرفه با ميانگين سني 30±5 سال مراجعه كننده به درمانگاه‌هاي بيمارستان تخصصي چشم‌پزشكي خاتم الانبياء (ص) مشهد طي سال‌هاي 1395 لغايت 1396 انجام شد. بيماران به‌طور تصادفي از بين مبتلايان به آمبليوپي يكطرفه (آنيزومتروپي، استرابيسمي يا مخلوط) كه به درمان‌هاي متداول (بستن چشم سالم يا پناليزاسيون) جواب نداده بودند؛ انتخاب شدند. چشم سالم به عنوان كنترل در نظر گرفته شد. مداخله درماني شامل دريافت rTMS در چهار نوبت با فواصل دو هفته‌اي بود. حدت ديد و حساسيت كنتراست بينايي بيماران در سه نوبت شامل قبل از انجام مداخله، اولين جلسه مداخله و چهارمين جلسه مداخله اندازه‌گيري و مورد مقايسه قرار گرفتند. يافته‌ها: ميانگين حدت ديد در بدو مراجعه (0.36±0.19) در مقايسه با اولين جلسه درماني (0.41±0.1) تفاوت آماري معني‌داري نداشت؛ اما در مقايسه با جلسه چهارم (0.45±0.23) افزايش آماري معني‌داري يافت (P 0.05). ميانگين حساسيت كنتراست در بدو مراجعه (2.02±0.74) در مقايسه با اولين جلسه درماني (1.97±0.63) و جلسه چهارم (2.16±0.94) تفاوت آماري معني‌داري نشان نداد.نتيجه‌گيري: در اكثر فالوآپ‌ها بهبودي در كنتراست بيماران مبتلا به تنبلي چشم مقاوم به درمان در سنين بالا توسط تحريك مغزي تكرار شونده با امواج الكترومغناطيسي مشاهده نشد و فقط بهبود ديد بيماران در فالوآپ آخر نسبت به بدو مراجعه در گروه بيماران مشاهده گرديد.