اثر چهار هفته تمرين هوازي و مكمل بربرين بر بيان ژن‌هاي گيرنده دوپامين 5 وPARP در بافت قلب موش‌هاي مواجهه يافته با مت‌آمفتامين

زمينه و هدف: مت‌آمفتامين يك داروي بسيار اعتيادآور، با خطرات اجتماعي و رواني شديد است كه به‌طور گسترده‌اي مورد سوء مصرف قرار مي‌گيرد. اين مطالعه به منظور تعيين اثر چهار هفته تمرين هوازي و مكمل بربرين بر بيان ژن‌هاي گيرنده دوپامين 5 وPARP  در بافت قلب موش‌هاي مواجهه يافته با مت‌آمفتامين انجام شد.روش بررسي: در اين مطالعه تجربي 30 سر موش صحرايي ماده نژاد ويستار به‌صورت تصادفي در پنج گروه شش تايي شامل كنترل، مت‌آمفتامين، مت‌آمفتامين+ فعاليت هوازي، مت‌آمفتامين+ بربرين و مت‌آمفتامين+ فعاليت‌هوازي + بربرين تقسيم شدند. تزريق درون صفاقي مت‌آمفتامين به ميزان ۱۰ ميلي‌گرم بر كيلوگرم و تمرين هوازي و مصرف بربرين (100 ميلي‌گرم بر كيلوگرم) به مدت 4 هفته در دوره ترك در نظر گرفته شد. بيان ژن گيرنده دوپامين 5 وPARP  با استفاده از روش Real time PCR مورد سنجش قرار گرفت.يافته‌ها: بيان ژن PARP در گروه آمفتامين (1.02±0.65) نسبت به گروه كنترل (1.02±0.24) و بيان ژن گيرنده دوپامين 5 در گروه آمفتامين (5.74±4.94) در مقايسه با گروه كنترل (4.76±2.63) اختلاف آماري معني‌داري نداشت. بيان ژن‌هاي PARP و گيرنده دوپامين 5 متعاقب فعاليت ورزشي به ترتيب شامل 1.01±0.55 و 4.30±1.96، مكمل بربرين به ترتيب شامل 0.61±0.25 و 2.97±1.45 و مداخله تركيبي به ترتيب شامل 0.67±0.30 و 3.43±1.87 بودند كه تفاوت آماري معني‌داري بين گروه‌ها مشاهده نشد. نتيجه‌گيري: القاء كوتاه مدت مت‌آمفتامين تغيير معني‌داري در بيان ژن‌هاي گيرنده دوپامين 5 و PARP در قلب موش‌هاي مواجهه يافته با مت‌آمفتامين ايجاد نكرد.