اثر استفاده كوتاه‌مدت از كفي آنتي‌پرونيت بر متغيرهاي فشاركف پايي پس از بازسازي رباط صليبي قدامي با پاي پرونيت طي راه رفتن

زمينه و هدف: افرادي با سابقه آسيب رباط صليبي قدامي (ACL)، احتمال بيشتري براي آسيب مجدد نسبت به افراد سالم دارند. بيماران مبتلا به آسيب ACL نسبت به افراد سالم قوس‌ طولي ضعيف‌تر و پاي پرونيت بيشتري را دارا هستند. اين مطالعه به منظور تعيين اثر استفاده كوتاه‌مدت از كفي آنتي‌پرونيت بر متغيرهاي فشاركف پايي پس از بازسازي رباط صليبي قدامي با پاي پرونيت طي راه رفتن انجام شد.روش بررسي: اين مطالعه شبه‌تجربي روي 15 مرد پس از بازسازي ACL با پاي پرونيت (ميانگين سني 23.2±4.5 سال) و 15 مرد سالم (ميانگين سني 22.7±4.3 سال) در شهرستان اردبيل طي سال 1401 انجام شد. مقادير فشار كف پايي طي راه رفتن با و بدون استفاده از كفي آنتي پرونيت توسط دستگاه فوت اسكن (نرخ نمونه‌برداري: 300 هرتز) ثبت و مورد مقايسه قرار گرفت.يافته‌ها: اثر عامل گروه بر متغير فشاركف پايي انگشت شست از لحاظ آماري معني‌دار بود (P 0.05). مقايسه جفتي نتايج نشان‌دهنده افزايش معني‌دار فشار در گروه ACLR (154.63±41.71 نيوتن بر سانتي‌متر مربع) در مقايسه با گروه سالم (126.54±26.57 نيوتن بر سانتي‌متر مربع) بود (P 0.05). نتايج درون‌گروهي نشان‌دهنده كاهش معني‌دار فشار بر روي انگشتان دوم تا پنجم (215.73±60.74 نيوتن بر سانتي‌متر مربع) و كف پايي اول (420.58±107.56 نيوتن بر سانتي‌متر مربع) هنگام استفاده از كفي آنتي پرونيت در مقايسه با شرايط بدون كفي (انگشتان دوم تا پنجم 201.57±76.21 نيوتن بر سانتي‌متر مربع و كف پايي اول 400.78±118.20 نيوتن بر سانتي‌متر مربع) در گروه بازسازي ACL بودند (P 0.05).نتيجه‌گيري: استفاده از كفي آنتي‌پرونيت مي‌تواند در كاهش مقادير فشار كف پايي پس از بازسازي رباط صليبي قدامي در افراد با پاي پرونيت طي راه رفتن موثر باشد.