مدل داده بنياد توسعه پايدار روستائي مبتني بر نهادگرايي

در طول فرآيند گذار توسعه، سياست‌گذاران معمولاً تمركز زيادي بر وضعيت و توسعه بيشتر محيط رسمي نهادي دارند، از اين‌رو، قوانين و مقررات را متناسب با شرايط تطبيق و اتخاذ مي‌كنند. فقدان نهادهاي هماهنگ كننده و كانال‌هاي ارتباطي ناكارآمد، فقدان همكاري نهادينه شده بين سازمان‌هاي دولتي، و همچنين بين دولت و ساير بازيگران مختلف بخش خصوصي به عنوان يك خلأ رسمي ناشي از پراكندگي شديد بخش‌هاي مديريت دولتي مي‌‌باشد. خلأهاي سازماني غيررسمي مختلف مربوط به استفاده از منابع سنتي است كه در آن تغيير شيوه‌هاي موجود در توليد كشاورزي و مشاركت در فعاليت‌هاي محلي براي مردم روستا دشوار است بدين ترتيب تأثير خلأهاي نهادي به ويژه در محيط‌هاي سازماني ناپايدار مشهود است. اين خلاء‌ها نياز به ساختار نهادي كارآمد بين كارگزاران دولتي و اجتماعات روستايي براي ايجاد تمايل به همكاري و مشاركت در امور توسعه روستايي دارد.از اين‌رو هدف پژوهش تعيين ابعاد نهادگرايي در توسعه روستايي و در صدد طراحي و تبيين مدل‌ توسعه پايدار روستايي مبتني بر نهادگرايي در كشور مي‌باشد.جهت‌گيري اصلي پژوهش بنيادي و كاربردي بود. روش پژوهش كيفي با رويكرد استقرايي (اكتشاف مدل) و از استراتژي نظريه داده بنياد (گراندد تئوري) استفاده شده است. ابزار جمع‌آوري اطلاعات مصاحبه عميق نيمه ساختاريافته با نمونه‌گيري غيراحتمالي هدفمند با بيست نفر به صورت اشباع نظري از خبرگان گروه سياست-گذاري و خط‌مشي‌گذاري عمومي برخوردار از ويژگي خبرگي علمي و اجرايي بود.در اين پژوهش مدل پارادايمي توسعه پايدار روستايي در نقش‌هاي شرايط علّي، زمينه‌اي، شرايط مداخله‌گر، مقوله محوري، راهبرد و پيامدها طراحي و تدوين و ابعاد نهادينگي، مباني خرُد نهادگرايي، مباني كلان نهادگرايي، فرآيند نهادگرايي در روستا طي راهبرد نهادگرايي يكپارچه و پيامدهاي نهادينه‌سازي پايداري در روستا شامل پايداري قانوني- اداري، پايداري فرهنگي- اجتماعي، پايداري اكولوژيكي- كالبدي و پايداري اقتصادي- صنعتي شناسايي گرديد.