تبيين مولفه هاي يادگيري اجتماعي در سازگاري كشاورزان با تغييرات اقليمي مطالعه موردي: استان كردستان

رهيافت يادگيري اجتماعي  از موثرترين رهيافت هاي نوظهور در مواجهه با مشكلات چندبعدي، بلند مدت و داراي ذي‌نفعان متعدد و همسو سازي تلاش‌هاي منفرد در جهت هم‌افزايي، كاهش اثرات و سازگاري با تغييرات اقليمي است. پژوهش حاضر در پي شناسايي عوامل موثر بر يادگيري اجتماعي در سازگاري كشاورزان با تغييرات اقليمي در استان كردستان بود. روش مورد استفاده در اين پژوهش تحليل محتوي كيفي با رويكرد متعارف است و با استفاده از روش نمونه‌گيري گلوله برفي و مصاحبه نيمه ساختار يافته با تعداد 17 نفر از محققان و كارشناساني كه در حوزه مطالعات اقليمي در استان فعال هستند انجام گرديد. در تحليل داده‌ها با استفاده از نرم افزار مكس كيودا  نسخه 12 تعداد 97 كد و پنج طبقه تاثيرگذار بر يادگيري اجتماعي كشاورزان در سازگاري با تغييرات اقليمي شامل ابعاد تغيير اقليم در استان (با 4 زيرطبقه)، وجود فناوري هاي سازگارانه با تغيير اقليم (با 3 زيرطبقه)، دسترسي به شبكه هاي ارتباطي (با 5 زيرطبقه)، مديريت يكپارچه ذينفعان (با 3 زيرطبقه) و متغييرهاي فردي، اجتماعي و اقتصادي (با 5 زيرطبقه) استخراج شد. در پايان راهكارهايي براي ارتقاي ظرفيت سازگاري كشاورزان با تغييرات اقليمي در استان ارائه شد. نتايج اين مطالعه مي‌تواند دستاوردهايي براي مديران، سياست-گذاران، برنامه‌ريزان و محققان در طراحي و اجراي موفق برنامه‌هاي سازگارانه با در نظر گرفتن تعامل و همكاري ذي‌نفعان و مشاركت فعالانه آنان را به دنبال داشته باشد.