اثرات سرمايه اجتماعي بر مشاركت روستاييان در توسعه طرح هاي اقتصادي و زيست پذيري پايدار روستايي در بخش مركزي شهرستان جيرفت

سرمايه‌ اجتماعي يكي از اركان بنيادين براي مشاركت در توسعه طرح هاي اقتصاد روستايي و به مثابه امكانات و ظرفيتي براي بهبود زيست‌پذيري پايدار روستايي بشمارمي‌آيد و زمينه را براي مشاركت و تعامل سازنده روستاييان فراهم مي‌كند. براين مبنا، پژوهش حاضر به روش كمي و توصيفي ـ تحليلي مبتني بر ابزار پرسشنامه در 30 روستا و 400 خانوار نمونه بررسي شد. براي ارايه چارچوب معناداري از روش مدلسازي معادلات ساختاري با استفاده از نرم افزار آموس گرافيك رابطه ميان شاخص هاي سرمايه اجتماعي، مشاركت روستاييان در توسعه طرح‌هاي اقتصادي روستا و زيست پذيري پايدارروستايي در بخش مركزي شهرستان جيرفت بهره گرفته شد. نتايج پژوهش آشكار ساخت، از ميان شاخص هاي سرمايه اجتماعي شاخص انسجام اجتماعي با كمترين ميانگين معادل 83/2 و تشكل اجتماعي با مقدار 42/3 بيشترين ميانگين را به خود اختصاص داده است و ميانگين شاخص‌هاي مشاركت روستاييان در توسعه طرح‌هاي اقتصادي معادل 85/2 را به خود اختصاص داده است؛ و در ميان ابعاد زيست پذيري پايدار روستايي، بعد اقتصادي با ميزان 15/3 كمترين ميانگين و بعد محيطي ـ اكولوژيك با ميزان 59/3 بيشترين ميانگين را به خود اختصاص داده است. افزون براين، يافته هاي مدل ارتباطي پژوهش نشان داد برازش ضرايب مسير سرمايه اجتماعي به ميزان39/1 بر مشاركت در توسعه طرح هاي اقتصادي و بر زيست پذيري پايدار روستايي به ميزان 54/0 تأثير داشته است. براين مبنا، يافته ها آشكار ساخت، ضرايت مسير متغيرها داراي برازش مطلوب است. بدين‏سان، سرمايه اجتماعي قادر است كه بر مشاركت و اعتمادپذيري و روحيه همكاري در ميان روستاييان براي مشاركت در توسعه طرح هاي اقتصادي تأثير مثبت به همراه داشته باشد و در تواناسازي روستاييان براي مديريت و پاسخ به فشارهاي اجتماعي، اقتصادي و محيطي ـ اكولوژيك و در نتيجه بهبود ابعاد زيست پذيري پايدار روستايي كارساز باشد.