طراحي چارچوب بكارگيري هوش مصنوعي در مديريت منابع انساني: رويكردي اكتشافي

رشد روزافزون هوش مصنوعي به عنوان يك فناوري جديد و بنيادين توجه بسياري از پژوهشگران مديريت را به خود جلب كرده است. در حوزه منابع انساني نيز هوش مصنوعي يك انقلاب در حال گسترش و غيرقابل توقف است كه بر اهميت ورود هوش مصنوعي به مديريت منابع انساني مي‌افزايد. عليرغم رشد تمايل سازمان ها به سرمايه گذاري در هوش مصنوعي، پژوهشي كه درك جامعي از ابعاد بكارگيري هوش مصنوعي در حوزه منابع انساني براي مديران فراهم سازد تاكنون صورت نگرفته است. لذا، هدف از پژوهش حاضر ارائه چارچوبي است تا با بهره‌گيري از رويكرد سيستمي به شناسايي محرك‌ها، فرآيندها و پيامدهاي به‌كارگيري هوش مصنوعي در منابع انساني بپردازد. پژوهش حاضر از نظر شيوه گردآوري داده ها، پژوهشي كيفي و از نظر هدف داراي رويكردي اكتشافي مي‌باشد كه به منظور استخراج مولفه‌هاي چارچوب پيشنهادي به مصاحبه‌هاي باز و عميق با خبرگان پرداخته شده است. نتايج تحليل نشان مي‌دهد، محرك‌ها تحت عنوان پيشران‌هاي به‌كارگيري هوش مصنوعي در مديريت منابع انساني شامل محرك‌‌هاي فنآوري، محركه‌هاي محيط رقابتي و محرك‌هاي سازماني دسته‌بندي شدند. وجه دوم مدل تحت عنوان فرايندها شامل انتخاب و استخدام استعدادها، آموزش و توسعه، ارزيابي عملكرد، جبران خدمات و حفظ و نگهداشت نيروي انساني را شامل مي‌شود. در نهايت پيامدهاي به‌كارگيري هوش مصنوعي در مديريت منابع انساني شامل پيامدهاي مرتبط با مالي، فرآيند داخلي، افراد و رشد و يادگيري مي‌باشد. شركت‌ها براي ارزيابي پيشبرد برنامه‌هاي هوشمندسازي منابع انساني مي‌توانند از يافته‌ها پژوهش استفاده كنند و به‌عنوان اصول راهنماي پياده‌سازي هوش مصنوعي در منابع انساني از آن بهره‌مند شوند.