رابطه‌ بين انعطاف‌پذيري‌شناختي و شفقت به خود باكيفيت خواب: نقش ميانجي تنظيم هيجان

مقدمه: كيفيت خواب يك ساختار باليني مهم است و خواب ضعيف به‌طور فزاينده‌اي در افراد، به‌ويژه دانشجويان شايع است؛ بنابراين پژوهش حاضر با هدف رابطه‌ بين انعطاف‌پذيري‌شناختي و شفقت به خود با كيفيت خواب با توجه به نقش ميانجي تنظيم هيجان در بين دانشجويان انجام شد. روش: اين پژوهش يك مطالعه توصيفي از نوع همبستگي است. جامعه‌ آماري پژوهش حاضر را تمامي دانشجويان دانشگاه گيلان تشكيل مي‌دادند. به اين منظور نمونه‌اي به حجم 384 نفر به روش نمونه‌گيري غير تصادفي انتخاب شدند. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه‌ جمعيت‌شناختي محقق‌ساخته، پرسشنامه‌ كيفيت خواب پيتزبورگ «بويس و همكاران» (1989)، پرسشنامه‌ شفقت به خود «نف» (2003)، پرسشنامه‌ انعطاف‌پذيري‌شناختي «دنيس و واندر وال» (2010)، پرسشنامه‌ تنظيم هيجان «گراس و جان» (2003) استفاده شد. تحليل داده‌ها با روش همبستگي پيرسون و تحليل مسير با استفاده از نرم‌افزارهاي SPSS-27 و Amos-24 انجام شد. نتايج: نشان داد كه رابطه‌ معناداري بين سه متغير انعطاف‌پذيري‌شناختي، شفقت به خود و تنظيم هيجان به‌ويژه خرده مقياس ارزيابي مجدد باكيفيت خواب وجود دارد (0.05 p). به‌علاوه رابطه‌ معناداري بين دو متغير مستقل انعطاف‌پذيري‌شناختي و شفقت به خود با ارزيابي مجدد وجود دارد، همچنين رابطه‌ بين انعطاف‌پذيري‌شناختي و سركوبي معنادار بود (0.05 p). علاوه بر اين رابطه‌ بين كيفيت خواب و سركوبي معنادار نبود و رابطه‌اي معناداري نيز بين شفقت به خود و سركوبي مشاهده نشد (0.05 p). متغيرهاي انعطاف‌پذيري‌شناختي، شفقت به خود و ارزيابي مجدد توانستند 14 درصد از متغير وابسته كيفيت خواب را تبيين كنند. بحث و نتيجه ‏گيري: با توجه به نتايج پژوهش، تنظيم هيجان به‌ويژه خرده‌مقياس ارزيابي مجدد رابطه‌ بين انعطاف‌پذيري‌شناختي و شفقت به خود را باكيفيت خواب ميانجي‌گري مي‌كند؛ لذا بهره‌مندي از توانائي تنظيم هيجان به‌ويژه خرده‌مقياس ارزيابي مجدد مي‌تواند به‌عنوان يك راهكار درماني مؤثر در جهت بهبود كيفيت خواب دانشجويان موردتوجه قرار بگيرد.