تجربه‌ زيسته فرزندان افراد داراي اختلال اضطراب فراگير: يك بررسي كيفي

مقدمه: اختلال اضطراب فراگير با اضطراب و نگراني بيش‌ازحد در مورد چند دامنه يا فعاليت مشخص مي‌شود. تأثيرات والدين اضطرابي و به‌خصوص والد داراي اختلال اضطراب فراگير تأثيرات مخربي بر فرزندانشان دارد. در اين پژوهش به بررسي تجربۀ زيسته‌ فرزندان والدين داراي اختلال اضطراب فراگير پرداخته شد.روش: اين پژوهش از نوع كيفي و پديدارشناسي بود. شركت‌كنندگان در اين پژوهش 15 نفر از فرزندان افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگير بودند كه به‌صورت هدفمند و گلوله‌برفي از مراكز مشاوره شهر تهران انتخاب شدند. اطلاعات حاصل از مصاحبه‌ها با استفاده از روش هفت مرحله‌اي «كلايزي» مورد تفسير قرار گرفت.نتايج: چهار مضمون اصلي از مصاحبه‌ها استخراج شد كه شامل شرايط زندگي، تأثيرات اضطراب والد بر زندگي فرد، فقدان مهارت‌هاي جرئت‌ورزي و تأثيرات روان‌شناختي بر فرد بود. شرايط زندگي داراي 4 زيرمضمون زندگي سخت، پراسترس، تجربه‌ خشم نسبت به والد و خستگي فراوان بود. تأثيرات اضطراب والد بر زندگي فرد شامل 4 زيرمضمون تمايل به مهاجرت (جهت فرار)، هميشه در دسترس بودن جهت اطمينان‌دهي، گزارش‌دهي و عشق بود. فقدان مهارت‌هاي جرئت‌ورزي با 3 زيرمضمون ناتواني در نه گفتن، قبول مسئوليت‌هاي فوق تحمل فرد و توجه و تأكيد بر نيازهاي سايرين بود. تأثيرات روان‌شناختي اضطراب والد بر فرد با 5 زيرمضمون كمال‌گرايي، اضطراب عملكرد/ اضطراب اجتماعي، اضطراب، فوبياي رانندگي و ساير فوبياهاي خاص و اعتماد‌به‌نفس و عزت‌نفس پايين بود.بحث و نتيجه‌گيري: تأثيرات سوء اختلالات اضطرابي والدين مي‌تواند سبب ايجاد مشكلات براي فرزندان شود كه بررسي آن‌ها اهميت بسياري دارد.