سرسپردگي توسعه پايدار در برنامه درسي گردشگري آموزش عالي

هدف:آموزش نسل بعدي نيروي انساني صنعت گردشگري در زمينه پايداري حياتي است. لذا، آموزش عالي بايد برنامه‌هاي آموزشي و مهارتي دانشجويان گردشگري را با آموزش براي پايداري و خلق فرصت‌هايي يادگيري در پروژه‌هاي زندگي واقعي كه شايستگي‌ها و خبرگي‌هاي لازم به سوي جهاني پايدارتر را فراهم مي‌كند، همراه سازد. هدف پژوهش حاضر بررسي چگونگي استفاده از رويكرد توسعه پايدار گردشگري در طراحي برنامه درسي آموزش عالي گردشگري بود.  مواد و روش‌ها: روش پژوهش از نظر هدف كابردي و از نظر جمع‌آوري اطلاعات كيفي و با روش پژوهش نظريه‌اي بود. بدين سبب، مفاهيم و مؤلفه‌هاي اساسي منطق طراحي برنامه درسي با در نظر گرفتن كانون تمركز بر رويكرد توسعه پايدار‌ و توجه به مواضع شاخصه‌هاي نظريه يادگيري سازنده‌گرايي اجتماعي و ديدگاه تربيتي مبتني بر نظريه انتقادي استخراج شد و درنهايت ويژگي‌هاي عناصر برنامه درسي مرتبط با گردشگري پايدار شناسايي و طراحي چارچوب مطلوب اقدام گرديد. براي اعتبار بخشي الگوي طراحي برنامه درسي گردشگري پايدار از روش دلفي استفاده شد و اعتبار الگوي مذكور توسط متخصصان و صاحب‌نظران بررسي و مورد تأييد قرار گرفت.. بحث و نتيجه‌گيري: نتايج به‌دست‌آمده حاكي از آن است كه سرسپردگي رويكرد توسعه پايدار در عرصه برنامه درسي متضمن طيفي از خبرگي‌هاي فراگشته‌اي در عرصه گردشگري است كه در چهارچوب آموزش فعلي به‌سادگي قابل انطباق و سازواري نيستند، بنابراين توجه به سرسپردگي و تعهدات رويكرد توسعه پايدار در برنامه درسي گردشگري مي‌تواند، زمينه را براي طراحي مجدد برنامه درسي با نظر به مفروضه‌هاي بنيادي رويكرد توسعه پايدار، خلق فرصت‌ها و نوآوري در يادگيري، نتايج يادگيري و آمادگي دانشجويان فراهم كند. هم‌چنين درك مفهوم پايداري مي‌تواند به اساتيد و دانشجويان گردشگري كمك كند تا برنامه‌هاي درسي خود را با توجه به آموزش گردشگري پايدار ارزيابي كرده و بهبود دهند.