ابتكارعمل ‌هاي كاربست برنامه‌ هاي ترميمي در محاكم كيفري اطفال و نوجوانان تهران

به رغمِ استقرار قانونيِ نهادهاي ترميمي در نظام عدالت كيفري اطفال و نوجوانان ايران؛ نهادهاي پيش ‌بيني شده فاقد بسترهاي اجرايي‌اند. پژوهش حاضر بر پايۀ روش مصاحبۀ «گروه‌هاي تمركزي» با قضات محاكم اطفال و نوجوانان تهران و وكلاء و مشاورين انجمن حمايت از حقوق كودكان به اين پرسش پاسخ داده است كه: قضات چگونه و با چه ابتكارعمل‌هايي زمينه‌هاي كاربستِ برنامه‌هاي ترميمي در محاكم كيفري اطفال و نوجوانان را فراهم مي‌آورند؟ دو مانع اصلي در مسيرِ كاربست برنامه‌هاي ترميمي در محاكم كيفري اطفال و نوجوانان وجود دارد كه با تفسيرهاي ترميمي از مقررّه‌هاي قانوني نظير ارجاع به ميانجي‌گري در تماميِ جرايم تعزيري، تضعيف اركان تشكيل دهندۀ جرم، استفاده از ظرفيّت قانونيِ گذشت مشروط يا معلّق و اخذ رضايت از شاكي پس از اعلام ختم دادرسي و پيش از اصدار رأي از ابتكارعمل‌هاي «قضايي»؛ و هم‌چنين جايگزينيِ نهادهاي مشابه با تأسيس‌هاي قانونيِ بلااجرا نظير ايجاد شوراي صلحي و واحد مددكاري، قرار ارجاع به ميانجي‌گري به منظور مقابله با آمارگرايي و نيز همكاري با وكلاي انجمن حمايت از حقوق كودكان به منظور حل معضلات ناشي از كيفيت نامطلوبِ دفاع وكلاي تسخيري از ابتكارعمل‌هاي «ساختاريِ» قضات آن ها را دْور مي زنند.