مدخل هاي ورود و كاركردهاي شرط مارتنس در حقوق كيفري بين المللي

شرط مارتنس كه نخستين بار از سوي فردريش ون مارتنس در كنفرانس هاي صلح لاهه ارائه شد مقرّر ميداشت تا زمان تدوين مجموعه اي كامل از قوانين جنگي، در موارد غيرمصرّح در مقرّرات، انسان همچنان تحت حمايت اصول بشريّت و الزامات ناشي از وجدان عمومي باقي خواهد ماند. از ميان حوزه هاي فراواني كه در آنها شرط مارتنس مطرح شده، توجّه به حقوق كيفري بين المللي از اهمّيّتي خاص برخوردار است، چرا كه در اين حوزه مفهوم شرط مارتنس و مظاهر آن به ويژه اصول بشريّت و نداي وجدان عمومي به مثابۀ يك راه حلّ عقلاني، كه از متعالي ترين جنبه هاي تكريم انسان سرچشمه گرفته، به وسيلۀ تفسير قضايي موسّع در جرم انگاري تعرّض به ارزش هاي انساني، مبارزه با بي كيفرماني و تعقيب و محاكمۀ مرتكبان جنايات بين المللي تجلّي يافته است. توجّه روزافزون به شرط مارتنس و شناسايي عناصر مقوّم آن، در نظريّه و عمل در حقوق كيفري بين المللي، جايگاه رفيع انسان در حقوق بين الملل معاصر را بيش از پيش براي ما مبرهن مي سازد. محاكم كيفري بين المللي با استفاده از ظرفيّت هاي شرط مارتنس و نقش مؤثّر آن در فرايند تفسير، روشن نمودن محتواي قواعد، دميدن روح نوآوري و عنصر ترقّي به پيكرۀ حقوق كيفري بين المللي و رفع خلأ، ابهام و اجمال در مقرّرات، استنباط هاي اثرگذاري انجام داده اند كه در فهم محتوا و بكارگيري حقوقي آن راه گشاست. از اين رو، نگارندگان مقاله بر اين باورند كه كاربرد شرط مارتنس در اسناد و رويّۀ قضايي محاكم كيفري بين المللي موجب ظهور و بروز اصول و قواعد ديگري در حقوق بين الملل مي گردد.