ممنوعيت تبليغات كالاهاي آسيب‌رسان به سلامت: يك خلاصه سياستي

مقدمه: مصرف كالاهاي آسيب‌رسان به سلامت تحت تاثير تبليغات اين كالاها است. حضور طيف گسترده‌اي از ذي‌‌نفعان با اهداف متفاوت در تبليغات اين كالاها موانع متعددي در برقراري همكاري موثر ايجاد كرده است. مطالعه حاضر با هدف شناسايي چالش‌هاي ممنوعيت تبليغات كالاهاي آسيب‌رسان به سلامت و ارائه توصيه‌هايي در راستاي تسهيل مشاركت ذي‌نفعان اين حوزه انجام شد.  روش‌كار:  اين مطالعه با روش تركيبي در چهار مرحله انجام شد. در ابتدا با روش كيفي، تحليل ذي‌نفعان و مرور حيطه‌اي چالش‌ها و راهكارهاي ممنوعيت تبليغات كالاهاي آسيب‌رسان به سلامت شناسايي، سپس با روش دلفي و مشاركت 21 نفر از خبرگان مدل مشاركت بين بخشي در اين حوزه طراحي شد. يافته‌ها: چالش‌هاي اين قانون در حوزه‌هاي زمينه‌اي (سياسي، اقتصادي و اجتماعي)، بين سازماني (هماهنگي و ارتباطات) و مديريتي (برنامه‌ريزي، رهبري، سازمان‌دهي و كنترل) دسته‌بندي و ذي‌نفعان پرقدرت شناسايي شدند. راهكارهاي كشورهاي مختلف در زمينه مشاركت بين بخشي اجراي برنامه‌هاي سلامت در پنج حوزه مالي، حاكميت و رهبري، ساختار، فرآيند و مدل‌ها طبقه‌بندي شد. نتيجه‌گيري: مدل پيشنهادي تصوير همه‌جانبه‌اي از ابعاد و اجزاي مشاركت بين بخشي ممنوعيت تبليغات كالاهاي آسيب‌رسان به سلامت است. ارتباط بين اجزاي فرعي و اصلي اين مدل، شناسايي موانع موجود و تدوين راهكارهاي اصلاحي را امكان‌پذير مي‌كند. توصيه‌هاي سياستي: ايجاد ساختاري مستقل براي اجراي سياست‌ها و برنامه‌هاي بين وزارتي، وضع قوانين حمايتي، نظارت مستمر با حضور كننده‌اي از سازمان‌هاي پرقدرت، توانمند‌سازي ذي‌نفعان كليدي و جامعه، اصلاح فرآيند صدور مجوز تبليغات توصيه مي‌شود.