ارائه مدل توسعه جانشين پروري در سازمان هاي فرهنگي كشور

پژوهش حاضر به طراحي و ارائه مدل توسعه جانشين‌پروري در سازمان‌هاي فرهنگي كشور پرداخته است. اين تحقيق از نظر هدف، كاربردي و از نظر روش، تلفيقي از نوع روش‌هاي كيفي و كمّي مي‌باشد. در مرحله اول از روش كيفي تحليل محتوا (قياسي) جهت جمع‌آوري اطلاعات استفاده شده است، در پايان مرحله اول مدل كيفي توسعه جانشين‌پروري در سازمان‌هاي فرهنگي كشور در شش بُعد تقويت جانشين‌پروري در سازمان، تقويت فرهنگ جانشين‌پروري در سازمان، معرفي سازمان فرهنگي، ارتقاي شايستگي‌هاي مديران فرهنگي، توانمندسازي كاركنان سازمان‌هاي فرهنگي و تحول مديريت سازمان‌هاي فرهنگي ارائه شد. در مرحله دوم تحقيق، جامعه آماري شامل كاركنان و مديران سازمان‌هاي فرهنگي در شهر تهران مي‌باشند كه مطابق اطلاعات سامانه سازمان‌هاي فرهنگي شهر تهران درحدود 2500 نفر مي‌باشند. حجم نمونه بر اساس فرمول كوكران 384 نفر برآورد شد و پس از گردآوري داده‌ها، تجزيه‌وتحليل آماري داده‌هاي پژوهش در دو سطح توصيفي با استفاده از شاخص‌هاي آماري (نظير فراواني، درصد و ميانگين) و سطح استنباطي تحليل عاملي تأييدي، با استفاده از Spss 22 و Lisrel8.54 صورت گرفت. معناداري ضرايب و پارامترهاي به‌دست آمده ابعاد مدل توسعه جانشين‌پروري در سازمان‌هاي فرهنگي كشور، نشان داد كه تمامي ضرايب به‌دست آمده، معنادار مي‌باشند. يافته‌هاي حاصل از تحليل ابعاد بيانگر آن مي‌باشد كه از بين ابعاد مدل توسعه جانشين‌پروري در سازمان‌هاي فرهنگي كشور، بعد جانشين‌پروري با ميانگين (0.92) بيشترين و بعد ارتقاي شايستگي‌هاي مديران با ميانگين (0.79) كمترين تأثير را در توسعه جانشين‌پروري در سازمان‌هاي فرهنگي كشور را دارد.