جهان شناسي اجتماعي نوين در شبكه هاي مجازي از منظر باطن گرايي تمدني: مطالعۀ پديدارشناسانۀ هرمنوتيكي

در پي تأثيرات تدريجي مدرنيته و روشنگري، كيهان‌شناسي ديني به جهان‌شناسي اجتماعي مبدل شد. پس از ظهور فضاي سايبر، زمينه براي شكل‌گيري نوعي از جهان‌شناسي اجتماعي نوين فراهم آمد. هويت، فرهنگ، ذهنيات، روحيات، احساسات و عملكرد كاربران در شبكه‌هاي اجتماعي به‌طور قابل توجهي متأثر از آن جهان‌شناسي است. اين مقاله با رويكرد باطن‌گرايي(از يك سو، رويكرد عبدالواحد يحيي و از سوي ديگر، رويكرد پيتر برگر) و با استفاده از روش پديدارشناسي هرمنوتيكي به توصيف، تفسير و تأويل مسئلۀ مذكور پرداخته است. در اين راستا، از نمونه‌گيري هدفمند با مراجعه به كانال تلگرامي استفاده شده است. يافته‌ها در دو محور تحليل شده‌اند: 1)فعاليت‌ها و باورهاي كاربران در راستاي خلق و بازتوليد جهان‌شناسي اجتماعي در شبكه‌هاي اجتماعي به‌مثابۀ متن و متن‌واره(تحليل اوليه)؛ 2)معناسازي و تفسير مبناكاوانه از آن فعاليت‌ها و باورها(تحليل ثانويه). بعضي از نتايج حاصل از تحليل ثانويه بر اساس منطق هرمنوتيكي شامل مؤلفه‌هاي زير است: 1)تعامل آئيني و پرستش كوركورانه(اتاق پژواك)؛ 2)اگزيستانسياليسم شبكه‌اي‌شده و پرومته‌وار بودن زيست مجازي؛ 3)دوگانۀ تمدن فناورانه و تمدن اخلاقي در زندگي روزمره(پرسش‌هاي بنيادي و ناايمني هستي‌شناختي)؛ 4)امتداد و احياي مجازيِ جهان‌شناسي اجتماعي و حل معضلۀ نوميناليستي(وجود اتساعي مجازي)؛ 5)توهم رفع سوء تفاهم از سكولاريسم با برآمدن پسا ماترياليسم(آرمان شهر مجازي).