بررسي جامعه‌شناختي تأثير قدرت سياسي بر فرهنگ سياسي مردم (مورد مطالعه: پهلوي اول)

ساختار قدرت سياسي در دوره رضاشاه با زيرساخت‌هايي مانند دولت و سازمان سياسي رابطه مستقيمي دارد چراكه نظام سياسي در اين عصر به همراه سلطنت مطلقه، بيشترين ميزان قدرت را در كشور اعمال مي‌كرد و دستوراتش براي همه زير نظام‌هاي كشور الزامي بود. از‌سوي‌ديگر، هماهنگي منابع براي رسيدن به اهدافي كه حاكميت در اختيار داشت از طريق نهادهاي سياسي آن جلو مي‌رفت. از ساليان گذشته فرهنگ سياسي مسئله مهمي براي دانشمندان علوم سياسي و اجتماعي بوده است؛ آنها به‌دنبال شناخت اين امر بوده‌اند كه ارزش‌ها، نگرش‌ها و رفتار سياسي مردم در مورد موضوعات و مسائل سياسي چگونه بوده است و چه آثار و نتايجي بر روي نظام سياسي و اجتماعي گذاشته است. مدل نظري پژوهش مبتني بر نظريه فرهنگ سياسي آلموند و وربا است. بر اساس يافته‌هاي پژوهش، يكي از ويژگي‌هاي اساسي اين تأثيرات قدرت در فرهنگ سياسي جوامع، «حاكميت روابط فردي به‌جاي قوانين»، «ارادت‌سالاري و تقرب پيشگي به‌جاي نظام شايسته‌سالاري»، «وفاداري به شخص به‌جاي سازمان‌هاي سياسي»، «فساد»، «از‌بين‌رفتن رقابت صحيح»، «اطاعت مطلق از بالا‌دست»، «مسدود شدن فضاي باز سياسي»، «انزواي روشنفكران»، «خفقان»، «عدم اعتماد سياسي» است. اين پژوهش با هدف بررسي جامعه‌شناختي تأثير قدرت سياسي بر فرهنگ سياسي مردم (مورد مطالعه: پهلوي اول) به روش توصيفي ـ تحليلي و استفاده از منابع كتابخانه‌اي انجام شده است.