تحليل پديدارشناختي تجارب زيسته معلمان دوره ابتدايي از تلفيق بازي در فرايند ياددهي‌يادگيري

هدف از پژوهش حاضر، واكاوي تجارب ‌زيستۀ معلمان ابتدايي از تلفيق بازي در فرايند ياددهي ـ يادگيري است. رويكرد پژوهش كيفي و روش انجام آن پديدارشناسي است. انتخاب مشاركت‌كنندگان هدفمند و از نوع معيار است كه از ميان معلمان دورۀ ابتدايي با تجربۀ استفاده از بازي در آموزش، داراي دست‌كم دو سال تجربۀ تدريس و علاقه‌مند به شركت در پژوهش انتخاب شدند. براي جمع‌آوري داده‌ها، از مصاحبۀ نيمه‌ساختاريافتۀ عميق استفاده شد. داده‌ها در مصاحبۀ دوازدهم به اشباع رسيد و براي اطمينان، با دو نفر ديگر هم مصاحبه شد. داده‌ها با استفاده از روش هفت‌مرحله‌اي كلايزي تحليل شد و اعتباريابي يافته‌ها ازطريق دقت پژوهشگر، ارجاع به همكاران پژوهشگر و بازبيني مشاركت‌كنندگان انجام شد. براي اطمينان‌يابي نيز از روش هدايت دقيق جريان مصاحبه، خودبازبيني پژوهشگر و كدگذاري مصاحبه‌ها به‌دست پژوهشگر ديگري استفاده شد. تحليل داده‌ها به استخراج 10 مضمون اصلي و 62 مضمون فرعي انجاميد. ازجملۀ اين مضامين اصلي، انواع بازي از نظر تعداد مشاركت‌كننده، شكل اجرا، هدف خاص، دستاوردهاي جسمي، رواني، مهارتي و آموزشي بازي‌ها، محدوديت‌هاي اجرا، واكنش‌هاي مثبت و منفي اوليا، نقش‌ معلمان در جريان بازي و موقعيت‌هاي استفاده از بازي بود. با توجه به يافته‌ها، گفتني است كه اجراي بازي‌ها دستاوردهاي متعددي براي دانش‌آموزان و حتي معلمان دارد، اما با محدوديت‌هايي مانند كمبود وقت، محتواي زياد كتب درسي و فضا و محيط نامتناسب مواجه است. معلمان سعي مي‌كنند در موقعيت‌هاي گوناگون مانند رفع خستگي، ايجاد انگيزه، تثبيت يادگيري و... از بازي استفاده كنند.