مقايسهٔ تأثير آموزش بازسازي شناختي و راهبردهاي يادگيري خودگردان بر سبك‌هاي اسناد دانش‌آموزان

هدف مطالعهٔ حاضر، مقايسهٔ تأثير آموزش بازسازي شناختي و راهبردهاي يادگيري خودگردان بر سبك‌هاي اسناد دانش‌آموزان است. اين مطالعه نيمه‌آزمايشي و با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون و گروه كنترل است. جامعهٔ آماري از دانش‌آموزان پسر متوسطهٔ دوم شهر بجنورد در سال تحصيلي 1401-1400 بودند كه 45 نفر آن‌ها با نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند و به‌تصادف در سه گروه مساوي قرار گرفتند. ابزار پژوهش پرسش‌نامهٔ سبك‌هاي اسناد سليگمن و همكاران (1982) بود. به گروه‌هاي آزمايش به‌تفكيك هشت جلسهٔ 60دقيقه‌اي رويكرد بازسازي شناختي و راهبردهاي يادگيري خودگردان آموزش داده شد. درحالي‌كه گروه كنترل آموزشي نديد. داده‌ها به ‌روش تحليل واريانس اندازه‌گيري‌هاي مكرر و آزمون تعقيبي بونفروني تحليل شد. نتايج حاكي از اثربخشي هر دو روش بازسازي شناختي و راهبردهاي يادگيري خودگردان بر سبك‌هاي اسناد بود (0/001 P). هر دو رويكرد، موجب كاهش اسناد منفي و افزايش اسناد مثبت در دانش‌آموزان شد. آموزش بازسازي شناختي هم در پس‌آزمون و هم در دورهٔ پيگيري پيش ‌از آموزش راهبردهاي يادگيري خودگردان اثربخش بود (0/05 P). بر همين‌ اساس، مي‌توان از اين دو روش در زمينهٔ اصلاح سبك‌هاي اسناد دانش‌آموزان در مدارس استفاده كرد.