تناقض‌ نمايي عصيان و عصمت حضرت آدم «بررسي شبهات عصمت ناظر بر آيات دالّ بر معصيت آدم بر اساس تحليل سيد مرتضي و علامه مجلسي»

عصمت انبيا از اصول مسلم و قطعي اماميه است، اما ظاهر برخي آيات قرآن كه بر معصيت و خطاي حضرت آدم دلالت دارد، موجب اشكال و شبهه در اصل عصمت انبيا شده است. اين تحقيق، شبهات عصمت ناظر بر آيات دال بر معصيت و خطاي آدم را براساس تحليل سيدمرتضي و علامه مجلسي بحث و ارزيابي كرده است. آن دو بزرگوار باتوجه به ظواهر برخي آيات، حدود هفت شبهه را بر عصمت آدم و درنهايت عصمت همه انبيا، بررسي كرده و پاسخ گفته‌اند. تمامي اين شبهات برگرفته از تعبيراتي مانند عصيان، غوايت، ظلم، توبه، لغزش، غفران و مخالفت با نهي الهي است كه در قرآن نسبت به حضرت آدم به كار رفته است. آنچه از پاسخ سيدمرتضي و علامه مجلسي به دست مي‌آيد اين است كه بر اساس مباني عقلي و نقلي اماميه اولاً مفاهيم و تعبيراتي مورداستدلال، معاني و كاربردهاي متعدد دارد و تنها دال بر معصيت و گناه نيست. ثانياً اين مفاهيم از نوع مفاهيم مشكك‌‌ بوده و نحوه صدقشان بر مصاديق خود يكسان نيستند. ثالثاً عصيان حضرت آدم مخالفت با امر استحبابي و ترك اولي بوده است و چهارم اينكه به‌خاطر ادله قطعي بر عصمت انبيا، از ظواهر نصوص مورداستدلال، دست برداشته مي‌شود. روش تحقيق، توصيفي، تحليلي با رويكرد اجتهادي است.